Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Układ taszkiencki | |
| Układ o bezpieczeństwie zbiorowym WNP | |
| Inne określenia | Traktat taszkiencki |
| Przedmiot regulacji | bezpieczeństwo międzynarodowe, współpraca wojskowa |
| Podpisanie | 15 maja 1992 Taszkent |
| Wejście w życie | 20 kwietnia 1994 |
| Liczba sygnatariuszy | 9 |
| Przeczytaj: Ważne zastrzeżenia! | |
Traktat taszkiencki (formalnie Układ o bezpieczeństwie zbiorowym WNP) – umowa międzynarodowa zawarta 15 maja 1992 roku w Taszkencie między Rosją, Uzbekistanem, Kazachstanem, Tadżykistanem, Armenią i Kirgistanem, mający na celu współdziałanie państw-sygnatariuszy w kwestiach obronności. W zamyśle inicjatora - Federacji Rosyjskiej - układ ten miał stworzyć mechanizm bezpieczeństwa dla członków Wspólnoty Niepodległych Państw[1]. Nie objął on ostatecznie swym zasięgiem wszystkich państw członkowskich WNP, jednak w 1993 przyłączyły się do niego jeszcze trzy kraje - Azerbejdżan (24 września), Gruzja (9 grudnia) i Białoruś (31 grudnia)[2].
Z założenia układ taszkiencki miał dwoisty charakter - tworzył zarówno systemem bezpieczeństwa zbiorowego, jak i sojusz wojskowy[3]. 2 kwietnia 1999 roku zawarto Protokół o przedłużeniu Układu o bezpieczeństwie zbiorowym, jednak jego sygnatariuszami znów została wyłącznie część państw WNP - były to Armenia, Białoruś, Kazachstan, Kirgistan, Rosja i Tadżykistan[2].
