Tunis

Tunis تونس
Ulica Habib Bourguiba w Tunisie
Państwo	Tunezja
Gubernatorstwo	Tunis
Mer	Abbès Mohsen
Wysokość	maks. 66 m n.p.m.
Ludność (2008) • liczba ludności • aglomeracja	1 200 000▲ 2 102 517▲
Miasta partnerskie	Belgrad, Serbia Kolonia, Niemcy Amman, Jordania Algier, Algieria Rabat, Maroko Paryż, Francja Marsylia, Francja Montreal, Kanada Lizbona, Portugalia Rio de Janeiro, Brazylia Rzym, Włochy Sztokholm, Szwecja Ad-Dauha, Katar Moskwa, Rosja Santiago de Chile, Chile Wiedeń, Austria Praga, Czechy Dżudda, Arabia Saudyjska Taszkent, Uzbekistan Kuwejt, Kuwejt
Położenie na mapie Tunezji Tunis تونس
36°50′N 10°09′E
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Strona internetowa miasta

Tunis, (arab. تونس; [Tūnis]) – stolica Tunezji, położona w odległości ok. 10 km od Zatoki Tuniskiej na Morzu Śródziemnym, nad zachodnim brzegiem Jeziora Tuniskiego.

Miasto znajduje się ok. 17 km na południowy zachód od dawnej Kartaginy.

Tunis jest największym ośrodkiem kulturalnym i gospodarczym Tunezji. Znajduje się w nim ważny port morski i lotniczy, a także węzeł drogowy i kolejowy. Jest to jeden z najważniejszych punktów turystycznych na mapie Tunezji.

Historia

Początki Tunisu sięgają starożytności, kiedy to powstał jako fenicka osada handlowa Tunes. Od ok. VII w. p.n.e. we władaniu Kartaginy. Podczas III wojny punickiej, został w roku 146 p.n.e. zniszczony przez wojska rzymskie. Później odbudowany przez cesarza Oktawiana Augusta. Od roku 670 pod panowaniem Arabów.

W XII w. Tunis stał się stolicą kraju, a także centrum piractwa w basenie Morza Śródziemnego. Od XVI w. miasto dostało się pod panowanie Turków. Francuzi zajęli Tunis w roku 1881. Od roku 1956 Tunis jest stolicą niepodległej Tunezji. W 1985 roku kwartały w pobliżu Tunisu (gdzie schronił się Jaser Arafat po inwazji Izraela na Liban) zostały zbombardowane przez izraelskie samoloty F-15, w wyniku nalotu zginęło ok. 80 cywilów.

Zabytki

• warowna kasba (IX, XIII-XVI w.) z meczetem (1231-1235)
• zabudowa starego miasta – medyny (wpisana w roku 1979 na listę światowego dziedzictwa UNESCO)
  • meczet Wielki, tzw. meczet Oliwny (Djama Az-Zajituna) (732, XIII, XV w.)
  • meczet Al-Kasr (1106)
  • meczet Sidi Jusuf (1616)
• mauzoleum Sidi Ben Arus (1491, 1654)
• pałac Dar al-Bej (z XVIII-XIX w.)
• pałac Dar Husajn (z XIX w.)
• pałac Dar al-Monastiri (z XVIII w.)
• pałac Dar Othman (z XVII w.)
• pałac Dar Ben Abd Allah (z XIX w.)
• medresy – szkoły koraniczne (z XVII-XVIII w.) – Mouradia i inne
• zespół pałacowy Bardo zbudowany przez króla tureckiego beja, (XVIII-XIX w.) – siedziba Muzeum Narodowego, zawierającego słynną kolekcję rzymskich mozaik
• rzymskokatolicka katedra św. Wincentego z 1882 (posiada cenne organy i piękne freski na suficie)

Gospodarka

W Tunisie rozwinął się przemysł:

• chemiczny
• metalowy
• cementowy
• włókienniczy
• elektrotechniczny
• spożywczy (olejarski, rybny)

Ważne znaczenie ma również rzemiosło – tkactwo, jubilerstwo.

Edukacja

W Tunisie znajduje się uniwersytet (założony w roku 1958), a także kilka innych szkół wyższych.

Miasta partnerskie

• Belgrad, Serbia
• Kolonia, Niemcy
• Amman, Jordania

Galeria

• 

  meczet Djama Az-Zajituna

• 

  Panorama w Tunisie

• 

  meczet Djama Az-Zajituna

• 

  katedra św. Wincentego

• 

  Bab el Bahr - Porte De France

• 

  Charakterystyczne drzwi tunezyjskie przed Mediną

• 

  Odpowiedź na Big Bena

• 

  Tunis nocą