Twierdzenie Banacha-Steinhausa (zasada jednostajnej ograniczoności) – twierdzenie analizy funkcjonalnej mówiące, w swym klasycznym sformułowaniu, że granica punktowa ciągu operatorów liniowych i jednakowo ciągłych między przestrzeniami Banacha jest ciągłym operatorem liniowym. Twierdzenie Banacha-Steinhausa można sforumułować ogólniej, aby uwypuklić istotność założeń wersji klasycznej.
Pierwszy dowód twierdzenia przedstawili w 1927 roku Stefan Banach i Hugo Steinhaus[1].
Spis treści |
Dalej
i
oznaczać będą ustalone przestrzenie liniowo-topologiczne. Rodzinę
przekształceń liniowych przestrzeni
w przestrzeń
nazywa się jednakowo ciągłą, gdy dla każdego otoczenia zera
istnieje takie otoczenie zera
, że

dla każdego
. W przypadku gdy
i
są przestrzeniami unormowanymi, to rodzina
jest jednakowo ciągła wtedy i tylko wtedy, gdy
.Niech
będzie rodziną przekształceń liniowych przestrzeni
w przestrzeń
. Jeżeli zbiór

jest podzbiorem drugiej kategorii przestrzeni
, to
jest rodziną jednakowo ciągłą oraz zbiór
jest całą przestrzenią.
jest ograniczony, to
jest rodziną jednakowo ciągłą.
jest ciągiem operatorów liniowych i jednakowo ciągłych określonych na przestrzeni X i o wartościach w przestrzeni Y, który jest punktowo zbieżny do przekształcenia
, to przekształcenie
jest operatorem liniowym i ciągłym.