Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
| „U-27” | |
| Klasa | okręt podwodny |
| Typ | VIIA |
| Historia | |
| Stocznia | AG Weser, Brema |
| Położenie stępki | 11 listopada 1935 |
| Wodowanie | 24 czerwca 1936 |
 Kriegsmarine |
|
| Wejście do służby | 12 sierpnia 1936 |
| Los okrętu | zatopiony 20 września 1939 |
| Dane taktyczno-techniczne | |
| Wyporność • na powierzchni • w zanurzeniu |
626 ts 745 ts |
| Długość | 64,51 m |
| Szerokość | 5,85 m |
| Prędkość • na powierzchni • w zanurzeniu |
17 węzłów 8 węzłów |
| Zasięg | na powierzchni 6200 Mm przy 10 w. w zanurzeniu 94 Mm przy 4 w. |
| Załoga | 44 oficerów i marynarzy |
| Napęd | |
| 2 silniki wysokoprężne MAN po 1160 KM 2 silniki elektryczne Brown-Boveri po 375 KM |
|
| Wyrzutnie torpedowe | 5 (4 dziobowe, 1 rufowa) kal. 533 mm |
| Uzbrojenie | |
| 1 działo kal. 88 mm 1 działo plot. kal. 20 mm |
|
„U-27” – niemiecki okręt podwodny typu „VIIA” z czasów II wojny światowej. Stępka U-Boota została położona 11 listopada 1935 roku w stoczni Deschimag AG Weser w Bremie. Do służby w Kriegsmarine został przekazany 12 sierpnia 1937, a pierwszym dowódcą był Korvettenkapitän Hans Ibbeken. Ibbeken został zastąpiony 4 października przez Johannesa Franza, który dowodził okrętem do 6 czerwca 1939 roku, następnie dowództwo objął na jeden miesiąc Hans-Georg von Friedeburg. Od 8 lipca do zatonięcia 20 września 1939 roku okrętem dowodził ponownie Johannes Franz.
„U-27” odbył tylko jeden patrol bojowy, podczas którego zatopił dwa trawlery rybackie: „Davara” (13 września) i „Rudyard Kipling” (16 września 1939). 20 września w odległości 120 km na zachód od Lewis w Szkocji „U-27” został zatopiony przez brytyjskie niszczyciele: „Fortune” i „Forester”. Wszyscy marynarze „U-27” zostali wyratowani i wzięci do niewoli.
Spis treści |
„U-27” został zamówiony 1 kwietnia 1935 roku w stoczni AG Weser w Bremie, należącej do koncernu Deschimag, jako element realizacji planu Z. Budowa otrzymała numer stoczniowy 908[1]. Stępkę położono 11 listopada 1935 roku, a po niespełna ośmiu miesiącach, 24 czerwca 1936 roku, okręt zwodowano. Wszedł on do służby 12 sierpnia tegoż roku jako drugi w kolejności okręt typu „VIIA” (po „U-33” z Germaniawerft w Kilonii)[2]. Pierwszym dowódcą został Korvettenkapitän Hans Ibbeken[3].
„U-27” należał do serii okrętów podwodnych projektowanych przez niemieckie biuro konstrukcyjne IvS w Holandii, do działań na Oceanie Atlantyckim. Jego wyporność na powierzchni wynosiła 626 ton angielskich (ts), w zanurzeniu 745 ts (maksymalna bojowa 915 ts)[4]. Miał długość całkowitą 64,51 m, szerokość maksymalną 5,85 m, długość i szerokość kadłuba sztywnego odpowiednio 45,5 oraz 4,7 m[1]. Wyliczeniowa maksymalna głębokość zanurzenia wynosiła 200 m[4].
Napęd stanowiły dwa czterosuwowe, sześciocylindrowe silniki wysokoprężne M 6 V 40/46 firmy MAN, o mocy maksymalnej po 1160 KM przy 470–485 obrotach na minutę, bez doładowania, oraz dwa silniki elektryczne GG UB 720/8 produkcji Brown Boveri, o mocy maksymalnej po 375 KM przy 322 obrotach na minutę do poruszania się w zanurzeniu[5]. Prędkość maksymalna na powierzchni wynosiła 17 węzłów (niektóre źródła podają 16[4]), w zanurzeniu 8 węzłów, zasięg maksymalny odpowiednio 6200 mil morskich przy 10 węzłach i 67 tonach zapasu paliwa oraz 94 (90[4]) mile morskie przy 4 węzłach[1].
Uzbrojenie okrętu składało się z pięciu wyrzutni torpedowych kal. 533 mm, czterech dziobowych i jednej rufowej. Całkowity zapas zabieranych torped wynosił 11 sztuk, zamiast nich można było załadować 22 miny morskie typu TMA lub 33 typu TMB[5]. Uzbrojenie artyleryjskie stanowiły: działo kal. 88 mm oraz 2 cm FlaK 30. Projektowana załoga okrętu to 4 oficerów oraz 40 podoficerów i marynarzy[4].
W czynnej służbie w Kriegsmarine „U-27” należał do Flotylli „Saltzwedel”[6]. Do września 1939 roku jego dowódcami byli kolejno: Hans Ibbeken, Johannes Franz, Hans-Georg von Friedeburg i ponownie Johannes Franz[3]. Przed wybuchem II wojny światowej okręt wykonywał między innymi patrole u wybrzeży Hiszpanii podczas wojny domowej, w trakcie dwóch z nich, latem i jesienią 1938 roku, oficerem wachtowym „U-27” był Wolfgang Lüth[7].
Na swój jedyny wojenny patrol wyruszył z Wilhelmshaven 23 sierpnia 1939 roku pod dowództwem Johannesa Franza, wówczas w randze Kapitänleutnanta. W ciągu 24 dni przepłynął wzdłuż wybrzeża Niemiec, Belgii i Holandii, dalej przez kanał La Manche na Ocean Atlantycki w kierunku zachodnich wybrzeży Irlandii[6][8]. Tam osiągnął swoje jedyne sukcesy, zatapiając dwa niewielkie trawlery. Pierwszy z nich, „Davara” o pojemności 291 ton, został wczesnym popołudniem 13 września ostrzelany z działa pokładowego i zatopiony 21 mil morskich na północny zachód od Tory Island. Szyper i 11 członków załogi zostało uratowanych po pięciu godzinach przez parowiec „Willowpool”[9]. 16 września przed 16.00 zatopiony został drugi parowy trawler: „Rudyard Kipling” o pojemności 333 ton. Tym razem po zatrzymaniu statku około 100 mil na zachód od Donegal w Irlandii, jego załoga została wzięta na pokład U-Boota, zaś jednostka zatopiona podłożonymi ładunkami wybuchowymi. Osiem godzin później, po zaopatrzeniu jeńców w żywność i ciepłe ubrania, zostali oni umieszczeni w łodzi ratunkowej i zwolnieni pięć mil od wybrzeża[10]. 17 września Johannes Franz podjął próbę ataku na brytyjski frachtowiec, jednak wystrzelone torpedy eksplodowały przedwcześnie. Franz zameldował o tym do kwatery głównej drogą radiową, a jego meldunek był jednym z pierwszych sygnałów, że zapalniki magnetyczne niemieckich torped działają wadliwie[11].
Przed północą z 19 na 20 września płynący na powierzchni „U-27” został zauważony przez obserwatorów z brytyjskiego niszczyciela „Fortune”, jednego z siedmiu prowadzących patrol przeciwko okrętom podwodnym na zachód od Hebrydów[12]. Stało się to w trakcie nieudanego ataku U-Boota na zespół brytyjski (błędnie rozpoznany jako składający się z lekkich krążowników), podczas którego wystrzelone torpedy z zapalnikami magnetycznymi znów przedwcześnie eksplodowały[13]. „Fortune” zmienił kurs i przeprowadził atak bombami głębinowymi, zmuszając dowódcę „U-27” do alarmowego zanurzenia i wykonania uniku. Pozostałe niszczyciele przyłączyły się do poszukiwań, kolejne ataki bombami głębinowymi przeprowadziły „Forester” i ponownie „Fortune”. Bliskie wybuchy spowodowały szereg przecieków na „U-27”, co zmusiło jego dowódcę do wynurzenia. Próbujący ujść U-Boot został zauważony przez Brytyjczyków (nocne niebo rozświetlała zorza polarna), „Fortune” podjął próbę taranowania i ostrzelał przeciwnika[12]. Część niemieckiej załogi z dowódcą opuściła okręt i została później wyłowiona z morza przez HMS „Faulknor”, reszta pozostała na U-Boocie, podejmując próbę samozatopienia jednostki[13]. Na jej pokład wkroczył oddział abordażowy z „Fortune”, ale wobec szybkiego zalewania pomieszczeń, wypełnionych oparami chloru z akumulatorów, musiał ją opuścić wraz z niemieckimi marynarzami wziętymi do niewoli. „U-27” zatonął o 3.50, rufą naprzód, na pozycji Na mapach: [12]. Nikt z jego załogi nie zginął[13]. Był drugim, po „U-39”, U-Bootem zatopionym podczas II wojny światowej[14].
|
|||||||||||
