Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| USS Indianapolis CA-35 | |
 |
|
| Historia | |
| Położenie stępki | 31 marca 1930 |
| Wodowanie | 7 listopada 1931 |
 US Navy |
|
| Wejście do służby | 15 listopada 1932 |
| Los okrętu | 30 lipca 1945 zatopiony przez japoński okręt podwodny I-58 |
| Dane taktyczno-techniczne | |
| Wyporność | 9800 t (pełna 10258 ton) |
| Długość | 186 m (610 stóp) |
| Szerokość | 20 m (66 stóp) |
| Zanurzenie | 5,28 m (17 stóp 4 cali) |
| Prędkość | 32,7 węzła (59 km/h) |
| Załoga | 629 oficerów i marynarzy (pokój), 1,269 oficerów i marynarzy (wojna) |
| Napęd | |
| 8 kotłów White-Forster, (107,000 shp) | |
| Uzbrojenie | |
| 9x203 mm, 8x127 mm | |
| Wyposażenie lotnicze | |
| dwa samoloty OS2U Kingfisher | |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
USS Indianapolis – amerykański ciężki krążownik typu Portland, oznaczony numerem CA-35.
Spis treści |
Okręt wypłynął w tajnej misji z portu w San Francisco w kierunku Marian Północnych bez eskorty, rozwijając maksymalną prędkość, ze względu na pilną misję dostarczenia za wszelką cenę, czyli nie licząc się z ewentualnymi stratami wśród załogi lub sprzętu, ładunku nuklearnego do bomb atomowych Little Boy i Fat Man zrzuconych potem na Hiroszimę i Nagasaki z pokładu bombowca B-29. Po wypełnieniu misji, okręt skierowano, nadal bez eskorty, przez Guam na Filipiny.
W drodze, 30 lipca 1945, krążownik został zaatakowany i zatopiony przez japoński okręt podwodny I-58 dwiema torpedami, około 450 km na północ od Palau i 1000 km na wschód od Filipin. Miejsce ataku znajdowało się w rejonie żerowania rekinów. Nie wiadomo czemu w drodze powrotnej okręt nie przyjął podobnej taktyki działania jak w drodze na Mariany (maksymalna prędkość) i czemu misja powrotu była okrywana przez Dowództwo nadal jako "tajna" choć okręt nie miał zadania prowadzenia działań militarnych - chyba, że w obronie własnej podczas ataku.
Około 300 spośród 1196 osób na pokładzie zginęło bezpośrednio w wyniku ataku torpedowego. Pozostali rozbitkowie, po rozkazie opuszczenia okrętu pływali w wodzie w kamizelkach ratunkowych, bez szalup, w oczekiwaniu na akcję ratunkową, która (jak się okazało) miała nadejść dopiero po 5 dniach. Z niewyjaśnionych po dziś dzień powodów nie zauważono, że okręt nie dotarł planowo 31 lipca do portu na Filipinach. Dopiero pilot Cataliny podczas rutynowego patrolu powietrznego przypadkowo spostrzegł rozbitków 2 sierpnia. Zostały podane namiary rozbitków, a Catalina wodowała nieopodal, podejmując wycieńczonych rozbitków z wody. Rozbitkowie zajęli wszystkie dostępne miejsca w latającej łodzi, przy możliwości zabrania maksymalnie 9 osób na pokład dowódca Cataliny zabrał z wody ponad 20 rozbitków - siedzieli częściowo na skrzydle i czekali na przylot następnych maszyn mogących uratować ich i pozostałą przy życiu część załogi okrętu. Ostatecznie uratowano jedynie 316 osób. Reszta załogi została pożarta przez rekiny lub zmarła z braku żywności i wody.
Kapitana okrętu, Charlesa Butlera McVaya III, postawiono przed sądem wojskowym pod dwoma zarzutami:
Podczas procesu ocaleli członkowie załogi zeznali, że okręt odniósł wskutek storpedowania tak poważne uszkodzenia, że zatonął w ciągu 12 minut i w tym czasie kapitan McVay nie mógł zrobić nic więcej ponad to, co uczynił (np. system łącznosci wewnętrznej został zniszczony, co uniemożliwiało wydawanie rozkazów); zeznania te doprowadziły do uwolnienia oskarżonego od drugiego zarzutu. Natomiast w przypadku pierwszego zarzutu dowódca japońskiego okrętu podwodnego (Mochitsura Hashimoto) zeznał, że zygzakowanie nic by nie zmieniło i tak samo trafiłby krążownik. Podobnie zeznał powołany na świadka komandor Glynn R. Donaho (jeden z najlepszych amerykańskich podwodniaków). Jednakże sędziowie uznali, że pomimo tego i tak kapitan McVay dopuścił się zaniedbania nie nakazując zygzakowania wymaganego przez ówczesne instrukcje; zeznania te jednak wzięli pod uwagę skazując McVaya na bardzo niską karę (utratę 100 punktów promocyjnych z opinii służbowych[1]) oraz zalecając władzom zwierzchnim ułaskawienie skazanego. Komandor McVay następnie został ułaskawiony ze względu na nienaganną wcześniejszą służbę (przywrócono mu punkty promocyjne). Jednakże sam fakt wydania wyroku skazującego spowodował, że przed McVayem została zamknięta dalsza kariera i w 1949 r. na własną prośbę odszedł on na wcześniejszą emeryturę. Ostatecznie pod wpływem wyrzutów sumienia i życia pod ciągłą presją oskarżeń ze strony rodzin ofiar, McVay popełnił samobójstwo w 1968 roku[2].
Choć w czasie wojny stracono 700 jednostek pływających, a wiele z nich z winy dowódców, to tylko McVaya postawiono przed sądem wojennym z tego powodu. Do procesu doszło wskutek nacisków ze strony ówczesnego Szefa Operacji Morskich admirała floty Ernesta Kinga (ułaskawienie nastąpiło, gdy na to stanowisko został powołany admirał floty Chester Nimitz). Historycy wiążą to z tym, że admirał King miał nieprzyjemny i kontrowersyjny charakter, którego jedną z cech było to, że uważał on, iż w przypadku poważnych niepowodzeń (a utrata dużego okrętu i śmierć kilkuset marynarzy tuż przed końcem wojny bez wątpienia stanowiła takie niepowodzenie) należało znaleźć osobę najbardziej odpowiedzialną i ją przykładnie ukarać. Jednakże to niekoniecznie stanowiło jedyny i główny powód. Ojciec komandora McVaya emerytowany admirał Charles Butler McVay jr do końca życia uważał, że podstawowym motywem działania Kinga była chęć zemsty na nim za pośrednictwem jego syna. W początkach swej kariery morskiej Ernest King służył na okręcie, na którym Charles Butler McVay jr był oficerem nawigacyjnym. Podczas postoju w porcie McVay jr przyłapał Kinga na próbie potajemnego wprowadzenia na okręt prostytutki (lub prostytutek — źródła są niejednoznaczne), za co King otrzymał naganę[2][3].
W 2000 roku Kongres USA w specjalnej uchwale, wraz z prezydentem Billem Clintonem ogłosili, że McVay „został oczyszczony” ze stawianych mu zarzutów.
Opis tego wydarzenia włączono do znanego filmu "Szczęki" w monologu Quinta.
|
||||||||
