Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Uhuru Kenyatta | |
 |
|
| Data urodzenia | 26 października 1961 |
 Wicepremier i Minister Finansów |
|
| Przynależność polityczna | KANU |
| Okres urzędowania | od 23 stycznia 2009 |
| Wicepremier i Minister Handlu |
|
| Okres urzędowania | od 13 kwietnia 2008 do 23 stycznia 2009 |
Uhuru Kenyatta (ur. 26 października 1961), kenijski polityk, wicepremier i minister finansów Kenii od stycznia 2009. Przewodniczący Afrykańskiego Związku Narodowego Kenii (KANU, Kenya African National Union). Kandydat w wyborach prezydenckich w 2002. Były minister rządu lokalnego (2001-2002 i w 2008) i minister handlu (2008-2009).
Uhuru Kenyatta jest synem pierwszego prezydenta Kenii, Jomo Kenyatty oraz jego czwartej żony, Nginy Kenyatty, zwanej popularnie w kraju Mamą Nginą. Należy do grupy etnicznej Kikuyu, a jego rodzina była jedną z najbogatszych w kraju[1]. Jego imię Uhuru, w języku suahili oznacza "wolność"[2].
Kenyatta uczęszczał do prestiżowej szkoły St Mary's School w Nairobi. Następnie wyjechał na studia do Wielkiej Brytanii[1] oraz do USA, gdzie studiował ekonomię i nauki polityczne na Amherst College[3].
Na scenie politycznej zaistniał w 1997, gdy został przewodniczącym partii KANU w swej rodzinnej miejscowości. W tym samym roku wziął udział w wyborach, ubiegając się o mandat w parlamencie z okręgu Gatundu South Constituency, z którego wcześniej kandydował jego ojciec. Przegrał jednak z Mosesem Mwihią, mało znanym stołecznym architektem. Po porażce wyborczej Kenyatta wycofał się z życia politycznego. Swoją uwagę skupił na kierowaniu rodzinnym interesem, w skład którego wchodziła sieć 5-gwiazdkowych hoteli, linie lotnicze oraz gospodarstwa hodowlane[1].
Z politycznego niebytu wyrwał go prezydent Daniel Moi, który w 1999 mianował Kenyattę przewodniczącym Kenya Tourism Board (Zarząd Turystyki Kenii). W październiku 2001 Kenyatta wszedł w skład parlamentu, a w listopadzie 2001 prezydent Moi mianował go ministrem rządu lokalnego w swoim gabinecie[4]. W marcu 2002 został wybrany jednym z czterech wiceprzewodniczących KANU[1]. W czasie urzędowania Kenyatta zyskał duże zaufanie prezydenta Moi, przez co ten pod koniec swojej kadencji w lipcu 2002, namaścił go na swojego następcę. W październiku 2002 wybór prezydenta zatwierdziło kierownictwo partii i oficjalnie mianowało Kenyattę kandydatem KANU w wyborach prezydenckich w grudniu 2002[1].
W wyborach prezydenckich z 27 grudnia 2002 Kenyatta został sromotnie pokonany przez lidera opozycji, Mwai Kibakiego, co oznaczało zakończenie 39-letnich rządów KANU. Uzyskał 31% głosów poparcia, podczas gdy Kibaki zdobył 62% głosów[5]. Jego porażkę tłumaczono niewielkim doświadczeniem politycznym i odbieraniem jego osoby przez społeczeństwo jako człowieka prezydenta Moi, mającego zapewnić mu spokojną emeryturę[2]. Kenyatta uzyskał jednakże mandat parlamentarny i został liderem opozycji. W styczniu 2005 objął stanowisko przewodniczącego KANU, pokonując w partyjnym głosowaniu Nicholasa Biwotta stosunkiem głosów 2980 do 622[6].
We wrześniu 2007 Kenyatta zdecydował się nie brać udziału w wyborach prezydenckich w grudniu 2007, udzielając poparcia swemu dotychczasowemu przeciwnikowi politycznemu, prezydentowi Mwai Kibakiemu[7]. Jak wyjaśniał nie zdecydował się na start, nie będąc pewnym zwycięstwa[8].
Po kwestionowanym zwycięstwie Kibakiego w wyborach prezydenckich, co w rezultacie doprowadziło kraj na krawędź wojny domowej, Uhuru Kenyatta 8 stycznia 2008 został mianowany ministrem rządu lokalnego w jego gabinecie[9]. 13 kwietnia 2008, po utworzeniu rządu jedności narodowej z Orange Democratic Movement po długich negocjacjach politycznych, Kenyatta zajął stanowisko wicepremiera i ministra handlu[10]. 23 stycznia 2009 w wyniku zmian w gabinecie objął funkcję wicepremiera i ministra finansów[2].
