Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony Kraków |
|
|
ulica
Wiślna
|
|
| Stare Miasto | |
| Długość: | ok. 170 m. |
 Ulica Wiślna, widok od strony Plant |
|
| Mapa | |
 |
|
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
Ulica Wiślna – jedna z ulic na Starym Mieście w Krakowie. Jej nazwa występowała już w 1311 roku. Prowadziła od Rynku w stronę Wisły. Kończyła się bramą nazywaną Wiślną lub Wodną rozebraną na początku XIX w[1].
Od strony Rynku znajdował się dom książąt Mazowieckich a od strony ul. św. Anny dom "krwawego burmistrza" Erazma Czeczotki. Rozmus, czyli Erazm Czeczotka był "zaciekłym pieniaczem, niezmiernie chciwym lichwiarzem, oddanym niepohamowanej żądzy użycia i gorącym wielbicielem Wenery..." – tak opisuje burmistrza Józef Muczkowski w książce "Krwawy burmistrz – kartka z dziejów mieszczaństwa krakowskiego w XVI wieku" wydanej przez Bibliotekę Krakowską w roku 1935[2]. Budynek pochodzi z roku 1561, wzniesiony przez Gabriela Słońskiego i Ambrożego Morosiego, wielokrotnie był przebudowywany. Przed drugą wojną światową mieściła się tu restauracja o secesyjnych wnętrzach, a na I piętrze kawiarnia "Secesja". Z czasów renesansu zachowały się od strony podworca kamienne detale.
W 1409 r. wybudowano Bursę Ubogich na rogu z ul. Gołębią. Przeznaczona miała być dla studentów. Bursę Ubogich odnowił i rozbudował ok. 1462 r. Jan Długosz. W 2 poł. XVI w. królowa Anna Jagiellonka przeznaczyła na jej restaurację znaczną sumę – bursę zaczęto nazywać Jagiellońską. W 1786 r. budynek Bursy Ubogich przeznaczono na Bursę Chirurgów. W początkach XIX wieku znajdowały się tu koszary wojskowe, doprowadziło to do znacznej dewastacji gmachu. Władze Uniwersytetu z powodu braku środków na odbudowę sprzedały budynek w 1838 r. Nowy właściciel rozebrał stare mury Bursy i wybudował na jej miejscu klasycystyczną kamienicę.
Przy ulicy znajduje się skrzydło pałacu Biskupiego, gdzie mieści się m.in. redakcja "Tygodnika Powszechnego". Pierwsze wzmianki o rezydencji w obecnym miejscu pochodzą z końca XIV wieku. W połowie XVII w. został gruntownie rozbudowany. Rozbudowę wiąże się z biskupem Piotrem Gembickim (lata rządów 1642-1657). Powstał wczesnobarokowy budynek na planie nieregularnego czworokąta skupiony wokół dziedzińca. Zachowano większość dawniejszych elementów architektonicznych. W wyniku tego powstał monumentalny budynek z szeroką fasadą południową flankowaną w narożach belwederami. Funkcję wejścia głównego pełnił portal wejścia od ul. Wiślnej. Z tego okresu pochodzi m.in. obecny portal wejścia od ul. Franciszkańskiej.
