Unia Afrykańska (UA) – organizacja międzynarodowa o charakterze politycznym, wojskowym i gospodarczym, obejmująca swym zasięgiem wszystkie państwa afrykańskie (oprócz Maroka) powołana w miejsce Organizacji Jedności Afrykańskiej 9 lipca 2002 roku na szczycie w Durbanie.
[edytuj] Historia Unii Afrykańskiej
[edytuj] Powołanie nowej organizacji
Powstanie UA wiąże się z dążeniami części afrykańskich przywódców do pogłębienia integracji celem głębszej realizacji idei panafrykanizmu. Podczas szczytu OJA w Algierze w dniach 12-14 lipca 1999 Muammar al-Kaddafi oświadczył, że w jego opinii OJA wyczerpała swą przydatność i należy w jej miejsce powołać organizację zdolną zapewnić przyspieszenie integracji. Przypomniał też ideę budowy Stanów Zjednoczonych Afryki, jednak przez większość przywódców została ona uznana za zbyt daleko idącą. Zaakceptowano jednak potrzebę ustanowienia współpracy na nowych zasadach. 11 lipca 2000 roku w Lomé odbyło się posiedzenie Zgromadzenia Szefów Państw i Rządów OJA, w czasie którego podpisano statut nowej organizacji. 26 maja 2001 roku Akt założycielski Unii Afrykańskiej wszedł w życie. 8 lipca 2002 był ostatnim dniem funkcjonowania OJA - od 9 lipca jej zadania przejęła Unia Afrykańska[3].
[edytuj] Powołanie RPiB
Rada Pokoju i Bezpieczeństwa (RPiB) składa się z 15 przedstawicieli wybranych spośród członków UA wybieranych przez Zgromadzenie. Rada jest organem pracującym stale, co zapewnia szybkie reagowanie w sytuacjach kryzysowych na Kontynencie. Do podstawowych kompetencji Rady należy przeciwdziałanie sporom i konfliktom, oraz polityce która może dążyć do popełniania zbrodni przeciwko ludzkości, a także realizowanie zadań z zakresu budowania i utwardzania pokoju w Afryce. Spośród wielu funkcji jakie zostały przydzielone Radzie na największą uwagę zasługuje fakt, iż ma ona prawo do wysyłania misji pokojowych, obserwacyjnych oraz określanie momentów konfliktów zbrojnych. Poza tym przewidywane jest utworzenie stałych afrykańskich sił stabilizacyjnych oraz Wojskowego Komitetu Sztabowego. Istnieją jednak obawy co do funkcjonowania tego organu, zwłaszcza jeśli chodzi o jego finansowanie[4].
[edytuj] Cele i zadania
- promocja rozwiązań demokratycznych na kontynencie;
- wspieranie rozwoju gospodarczego, ekonomicznego i społecznego państw członkowskich;
- walka z nędzą i korupcją;
- upowszechnianie i ochrona praw człowieka;
- działanie na rzecz integracji polityczno-gospodarczej kontynentu ( m.in. wspólna waluta Afro);
- wspólny parlament;
- bank centralny;
- wspólny sąd;
- działanie na rzecz zakończenia konfliktów na kontynencie afrykańskim, a w przyszłości przeciwdziałanie im;
- Zgromadzenie Unii
- Rada Wykonawcza
- Parlament Panafrykański
- Trybunał Sprawiedliwości
- Komisja
- Komitet Stałych Przedstawicieli
- Wyspecjalizowane Komitety Techniczne
- Rada Ekonomiczna, Społeczna i Kulturalna
- Rada Pokoju i Bezpieczeństwa
- Instytucje Finansowe
- promować zasady i instytucje demokratyczne (w odróżnieniu od OJA, o której mówi się, że była klubem dyktatorów);
- w większym stopniu chronić praw człowieka na kontynencie afrykańskim;
- wprowadzić mechanizmy wywierania wzajemnego wpływu, mające zakończyć konflikty zbrojne, a w przyszłości im zapobiegać;
- stworzyć i podtrzymywać ogólnokontynentalny rynek zbytu (wzorem ogólnoświatowego trendu do formowania dużych bloków ekonomicznych);
- ograniczyć wymianę handlową z byłymi potęgami kolonialnymi na rzecz wymiany wewnątrz kontynentu (wyjście z uzależnienia);
- przyciągnąć kapitał zagraniczny.
[edytuj] Przewodnictwo
[edytuj] Członkowie Unii Afrykańskiej
[edytuj] Kraje członkowskie
[edytuj] Kraje zawieszone
[edytuj] Zobacz też
Przypisy
[edytuj] Bibliografia
- Wiesław Lizak: Problemy bezpieczeństwa Afryki. W: Ryszard Zięba: Bezpieczeństwo międzynarodowe po zimnej wojnie. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwa Akademickie i Profesjonalne, 2008, s. 471-475. ISBN 978-83-60501-92-4.
[edytuj] Linki zewnętrzne
Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
Republika Południowej Afryki
Mozambik
Nigeria
Kongo
Ghana
Tanzania
Libia
Malawi
Gwinea Równikowa
Benin
Algieria
Angola
Botswana
Burkina Faso
Burundi
Czad
Demokratyczna Republika Konga
Dżibuti
Egipt
Erytrea
Etiopia
Gabon
Gambia
Gwinea
Kamerun
Kenia
Komory
Lesotho
Liberia
Libia
Mauretania
Mauritius
Namibia
Niger
Republika Środkowoafrykańska
Republika Zielonego Przylądka
Rwanda
Sahara Zachodnia
Senegal
Seszele
Sierra Leone
Somalia
Suazi
Sudan
Sudan Południowy
Togo
Tunezja
Uganda
Wybrzeże Kości Słoniowej
Wyspy Świętego Tomasza i Książęca
Zambia
Zimbabwe
Madagaskar (zawieszony w prawach członka 20 marca 2009 wskutek zamachu stanu[6])
Mali (zawieszone w prawach członka 23 marca 2012 wskutek zamachu stanu[7])
Gwinea Bissau (zamieszona w prawach członka 17 kwietnia 2012 wskutek zamachu stanu[8])
