Unia celna

Unia celna – porozumienie handlowe, w ramach którego kraje członkowskie znoszą cła i inne taryfy w obrotach handlowych oraz ustalają wspólną zewnętrzną politykę handlową. Niższym stadium integracji jest strefa wolnego handlu, w której nie obowiązuje wspólna polityka wobec państw trzecich. Wyższym stadium jest wspólny rynek, a więc dodatkowo swobodny przepływ czynników produkcji. Krótkookresowymi efektami utworzenia unii celnej są efekt kreacji handlu oraz efekt przesunięcia handlu. W dłuższym okresie można zaobserwować zmianę skali produkcji, związaną z powiększeniem się rynku. Są to tak zwane korzyści ze skali produkcji. Innym skutkiem jest wzrost konkurencji, który wymaga wzrostu efektywności gospodarowania przedsiębiorstw. W nowo zaistniałej sytuacji przedsiębiorstwa muszą podejmować odpowiednie kroki, aby stać się konkurencyjnymi w porównaniu z zagranicznymi firmami.

Przykładami unii celnej są:

• Niemiecki Związek Celny, powołany w 1834 roku przez państwa niemieckie
• unia celna krajów Beneluksu, powołana w 1948 roku
• Europejska Wspólnota Gospodarcza i Unia Europejska, w swojej początkowej formie, powołana w 1957 roku.

Bibliografia

• Adam Budnikowski: Międzynarodowe stosunku gospodarcze. Warszawa: Polskie Wydawnictwo Ekonomiczne, 2006, s. 252 – 253. ISBN 83-208-1622-X.