Upadłość konsumencka – możliwość umorzenia zobowiązań osoby fizycznej nie prowadzącej działalności gospodarczej wprowadzona 31 marca 2009 roku do polskiego prawa upadłościowego i naprawczego w przypadku zaistnienia niezawinionej niewypłacalności.
Spis treści |
O ogłoszeniu upadłości decyduje sąd rejonowy na wniosek dłużnika. Ogłoszenie upadłości jest możliwe raz na 10 lat z przyczyn nadzwyczajnych i niezależnych od dłużnika (np. choroba, wypadek, utrata pracy). Obowiązkiem konsumenta-dłużnika jest ujawnienie wobec powołanego przez sąd syndyka całego swojego majątku.
Majątek ten zostanie zlicytowany, a uzyskane sumy pieniężne zostaną przeznaczone na proporcjonalną spłatę wierzytelności. W przypadku, gdy przedmiotem licytacji będzie nieruchomość, dłużnik może otrzymać jedynie środki na wynajem mieszkania przez okres 12 miesięcy. Zobowiązania niespłacone z mocy prawa zostaną umorzone. Gdy kwota sprzedaży nie pokryje wszystkich zobowiązań, sąd będzie ogłaszał plan spłaty zadłużenia na okres nie dłuższy niż pięć lat (w szczególnych przypadkach okres ten można wydłużyć o dwa lata[1]). Przez ten czas konsument nie będzie mógł dokonywać zakupów z odroczonym terminem płatności, zakupów na raty itp.[2].