Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
Uzdrowisko – miejscowość dysponująca naturalnymi czynnikami leczniczymi, do których zalicza się wody mineralne oraz właściwości klimatyczne. Warunkiem powstania miejscowości uzdrowiskowej jest występowanie walorów przyrodniczych. Wody mineralne służą do kąpieli leczniczych i do kuracji pitnej, a właściwości klimatyczne stosowane są w klimatoterapii[1].
W Polsce termin uzdrowiska został zdefiniowany ustawowo jako obszar, na terenie którego prowadzone jest lecznictwo uzdrowiskowe, wydzielony w celu wykorzystania i ochrony znajdujących się na jego obszarze naturalnych surowców leczniczych[2].
W Polsce za uzdrowiska jest uznanych 44 miejscowości.
Określenie (nieco przestarzałe) osoby przebywającej na leczeniu w uzdrowisku to kuracjusz.
W Polsce w zakładach opieki stacjonarnej, tj. w szpitalach i sanatoriach uzdrowiskowych, w 2010 r. przebywało 572,9 tys. kuracjuszy stacjonarnych, z których 7,4% stanowili cudzoziemcy[3].
Spis treści |
Aby otrzymać status uzdrowiska w Polsce, obszar musi[2]:
Obecnie w Polsce uzdrowiska mogą być uznane przez Radę Ministrów na wniosek Ministra właściwego do spraw zdrowia[4].
Warunkami naturalnymi niezbędnymi do prowadzenia lecznictwa są właściwości lecznicze klimatu, walory przyrodnicze i estetyczne krajobrazu, naturalne zasoby wód mineralnych, gazów i peloidów (borowin), leczniczy wpływ morza oraz inne czynniki biofizyczne środowiska, wywierające korzystny wpływ na organizm człowieka.
Aby uzdrowisko pełniło swoją funkcję w sposób właściwy, musi posiadać na swoim terenie: pijalnie wód mineralnych, kąpieliska (łazienki), inhalatornie czy park zdrojowy. W uzdrowiskach buduje się zwykle obiekty sanatoryjne oraz szpitale uzdrowiskowe. Powstaje tu również infrastruktura wypoczynkowa w postaci hoteli, pensjonatów, domów wypoczynkowych, obiektów kulturalnych (teatry letnie, muszle koncertowe itp.) oraz gastronomicznych[1].
W układzie przestrzennym miejscowości uzdrowiskowej zazwyczaj oddziela się wyraźnie część mieszkalną od części, w której zgrupowane są obiekty lecznicze. Miejscem łączącym te dwie jednostki morfologiczne uzdrowiska jest przeważnie park zdrojowy[1].
Zgodnie z polskim ustawodawstwem do nazwy miejscowości, w której granicach administracyjnych znajduje się obszar uzdrowiska, może zostać dodany odpowiednio wyraz „zdrój”, jeżeli podstawą leczenia uzdrowiskowego są wody lecznicze, lub wyraz „cieplice” bądź „uzdrowisko termalne”, jeżeli podstawą leczenia uzdrowiskowego są wody termalne[5]. W języku potocznym te dodatki nazewnicze bywają często opuszczane.
Pierwsze uregulowanie prawne w Polsce z 1922 r. uznawało za uzdrowiska[6]:
Był to dość szeroki zbiór obszarów i miejscowości. Ustawa wprowadzała także pojęcie "uzdrowiska posiadającego charakter użyteczności publicznej", które korzystały z specjalnej opieki i pomocy państwa[7]. Posiadały ponadto szczegółowe uregulowania prawne i wymagania. Uzdrowiska takie uznawała jedynie Rada Ministrów na wniosek Ministra Zdrowia Publicznego, a potem sam Minister[8].
Ustawa z 1966 r. ograniczała pojęcie "uzdrowiska" do miejscowości będących w myśl dotychczasowych przepisów uzdrowiskami o charakterze użyteczności publicznej oraz innych miejscowości, w których były wtedy prowadzone zakłady lecznictwa uzdrowiskowego[9]. Minister Zdrowia i Opieki Publicznej wydał wykaz miejscowości uznanych za uzdrowiska z 1 styczniem 1967 r., gdzie widniało 36 miejscowości[10]. Kolejne uzdrowiska były uznawane przez Radę Ministrów i Ministra Zdrowia.
Obecnie obowiązująca ustawa z 2005 r. uznała za uzdrowiska obszary uznane na podstawie dotychczas obowiązujących przepisów[11].
