Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
V Światowy Festiwal Młodzieży i Studentów odbył się w Warszawie w dniach od 31 lipca do 15 sierpnia 1955 roku. Odbywał się w atmosferze zbliżającej się odwilży gomułkowskiej. Poprzednio, I Festiwal odbył się w roku 1947 w Pradze, II Festiwal w roku 1949 w Budapeszcie, w III Festiwal w roku 1951 w Berlinie, IV Festiwal w roku 1953 w Bukareszcie, następny VI Festiwal w roku 1957 w Moskwie, VII Festiwal w roku 1959 w Wiedniu, VIII w roku 1962 w Helsinkach i IX w roku 1968 w Sofii, X w roku 1973 w Berlinie, XI w roku 1978 w Hawanie, XII w roku 1985 w Moskwie, XIII w roku 1989 w Pjongjangu, XIV w roku 1997 w Hawanie, XV w roku 2001 w Algerze, XVI w roku 2005 w Caracas.
Festiwal miał stać się dowodem wyższości komunizmu nad kapitalizmem. Do Warszawy przyjechały tysiące młodych gości z całego świata, w tym z krajów kapitalistycznych i krajów Trzeciego Świata. Dla nich była to okazja zapoznania się z życiem za „żelazną kurtyną”, dla warszawiaków okazja spotkania się z ludźmi z krajów niedostępnych dla obywateli PRL. Dla starannie wyselekcjonowanych delegacji z ZSRR i krajów demokracji ludowych festiwal stanowił dowód, ze można bawić się w sposób daleki od urzędowego rytuału. Dla warszawiaków i wycieczkowiczów z całej Polski atrakcję stanowiły różnokolorowe stroje egzotycznych gości i ich swobodny styl życia. Festiwal przyczynił się w znacznym stopniu do wydarzeń października 1956 roku.
Formalnie organizatorami festiwalu były Związek Młodzieży Polskiej i Światowa Federacja Młodzieży Demokratycznej.
Władze obawiały się, że „ośrodki wywiadowcze państw kapitalistycznych, wrogie podziemie i różne elementy reakcyjne w kraju będą usiłowały przeciwdziałać tej wielkiej i patriotycznej manifestacji i wykorzystać możliwość przyjazdu i kontaktu dla celów szpiegowskich” ale ze względu na liczebność gości zagranicznych wydarzenia wymykały się spod kontroli władz. Według oficjalnych danych, do Warszawy przybyło ponad 30 tysięcy uczestników z 114 krajów.
Atrakcją Festiwalu był świeżo oddany do użytku Pałac Kultury i Nauki imienia Józefa Stalina oraz Stadion Dziesięciolecia. Całe miasto było udekorowane, na ścianach szczytowych zrujnowanych domów powstały kolorowe kompozycje malarskie, rozwieszono transparenty z różnojęzycznymi hasłami. Odbywały się wystawy sztuki współczesnej, dalekiej od do niedawna obowiązującego socrealizmu.
