Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Vaira Vīķe-Freiberga | |
 |
|
| Data i miejsce urodzenia | 1 grudnia 1937 Ryga |
| Prezydent Łotwy | |
| Okres urzędowania | od 8 lipca 1999 do 7 lipca 2007 |
| Poprzednik | Guntis Ulmanis |
| Następca | Valdis Zatlers |
| Dyrektor Instytutu Łotewskiego | |
| Okres urzędowania | od 19 października 1998 do 8 lipca 1999 |
| Poprzednik | Ojārs Kalniņš |
| Odznaczenia | |
                              |
|
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
 Kolekcja cytatów w Wikicytatach |
|
Vaira Vīķe-Freiberga[1] (ur. 1 grudnia 1937 w Rydze) – łotewska polityk i psycholog, w latach 1999–2007 prezydent Łotwy.
Spis treści |
Urodzona w Rydze jako Vaira Vīķe. Jej ojciec Kārlis Vīķis był marynarzem i zginął kilka tygodni po narodzinach córki. Matka Annemarija Vīķe (z domu Raņķe) związała się z Edgarsem Hermanovičsem. W 1944 rodzina uciekła z Łotwy drogą morską do Niemiec[2]. Vaira Vīķe wychowywała się w obozie dla uchodźców w Niemczech, następnie zaś uczęszczała do francuskiej szkoły w Maroku. Studiowała w Kanadzie (Uniwersytet Toronto). Odeszła z Uniwersytetu Montrealu w 1998 jako emerytowany pracownik naukowy po 33 latach profesury psychologii. Jesienią 1998 została mianowana przez premiera Łotwy dyrektorem nowo utworzonego Instytutu Łotewskiego w Rydze[3]. 17 czerwca 1999 została wybrana przez Sejm prezydentem kraju. Została pierwszym prezydentem – kobietą w Europie Wschodniej, a także drugim prezydentem państw bałtyckich wywodzącym się z emigracji. 20 czerwca 2003 parlament wybrał ją na kolejną czteroletnią kadencję. Urząd prezydenta sprawowała do 7 lipca 2007. Po odejściu z urzędu prezydenta bierze nadal udział w życiu publicznym. Wraz z mężem założyła firmę "VVF CONSULTING" zajmującą się konsultacjami w dziedzinie stosunków międzynarodowych, dyplomacji oraz nauk politycznych[4].
Vaira Vīķe-Freiberga jest autorem licznych publikacji naukowych z dziedziny psychologii, a także folkloru. Była w swojej karierze naukowej prezydentem Kanadyjskiego Towarzystwa Psychologicznego, Federacji Nauk Społecznych Kanady oraz Stowarzyszenia na Rzecz Rozwoju Studiów nad Krajami Bałtyckimi. Przewodniczyła Radzie Naukowej Kanady, obecnie jest m.in. członkiem Rady Kobiet-Liderów Światowych. Od 1999 wybrana na członka Łotewskiej Akademii Nauk. Po odejściu z urzędu prezydenta zasiadła w Grupie ds. Przyszłości Unii Europejskiej jako jej wiceprzewodnicząca[5]. W 2005 została specjalnym wysłannikiem Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. reform[6]. W następnym roku była oficjalnym kandydatem krajów bałtyckich na urząd sekretarza generalnego ONZ.
Od 1960 zamężna z Imantsem Freibergsem, profesorem informatyki na Uniwersytecie Quebecu w Montrealu (UQAM). Ma dwoje dorosłych dzieci: syna Kārlisa Robertsa (ur. 1963; mieszka na Łotwie od 1989) i córkę Indrę Karolīne (ur. 1967; pracuje w Łotewskiej Agencji Rozwoju).
|
||||||||||
