Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane stronyValeri Brainin (w języku rosyjskim: Валерий Борисович Брайнин, także Willi Brainin-Passek, 27 stycznia 1948, Niżny Tagił, ZSRR) – poeta i tłumacz, eseista, muzykolog, pedagog muzyki, wynalazca, kompozytor rosyjsko-niemiecki.
Urodził się jako syn austriackiego emigranta politycznego Borisa Brainina (pseudonimem: Sepp Österreicher, 1905-1996), poety i tłumacza poezji na język niemiecki. Należy do dobrze znanego wiedeńskiego rodziny Brainin. Do rodziny tej należą też żydowski pisarz Reuven (Reuben) Brainin (1862-1939), amerykański poeta Fritz (Frederick) Brainin (1913-1992), austriacki poeta i dziennikarz Harald Brainin (1923-2006), austriacko-angielski skrzypek Norbert Brainin (1923-2005), primarius "Amadeus-Quartet" oraz austriacka psychoanalityczka i pisarka Elisabeth Brainin. Brainina matka, Asya Brainina – z domu Passek.
Brainin studiował teorię muzyki, kompozycję, językoznawstwo i matematykę. Jego kompozycje obejmują muzykę orkiestrową, kameralną i teatralną.
Autor metody "Rozwój inteligencji muzycznych i muzycznych ucho"[1]. Metoda ta jest przeznaczona przede wszystkim do edukacji dzieci. Sofia Gubaidulina napisała o tej metodzie "W założeniach chodzi o kardynalne pytania całej naszej muzycznej przyszłości. Znalezienie rezultatywnego podejścia do wychowania i nauczania dzieci – to prawdopodobnie decydujący dla tego problemu punkt wyjścia. V. Brainin to właśnie osiągnął; znalazł nadzwyczaj trafne dojście do dziecięcej psychiki i konkretny sposób, z którego pomocą realizują się ukryte zdolności i talenty człowieka."[2][3]
On także posiadaniu badań w Muzyka mikrotonowa.
Prezydent Zrzeszenia Kształcenia Muzycznego Rosyjskiej Federacji (Reprezentant ISME[4]w Rosji[5]).
Kierownik Wydziału w naukowowo-metodycznym laboratorium "Nowe technologie muzycznego i muzyczno-pedagogicznego kształcenia" przy Państwowym Uniwersytecie Pedagogicznym w Moskwie[6].
Inicjator i dyrektor artystyczny "Międzynarodowego Konkursu Wykonawców Classica Nova™" (muzyka XX wieku, Hanower 1997). Pierwszy konkurs poświęcony był pamięci D.Szostakowicza i wszedł do Księgi Rekordów Guinnesa jako największa impreza tego rodzaju[7].
Członek rzeczywisty Międzynarodowej Akademii Nauk Pedagogicznego Kształcenia (Rosja)[8].
Naukowe i metodyczne menedżera szkoły muzycznej "Brainin" (Hanower[9], Backnang[10], Haltern am See[11], Bickenbach[12], Moskwa[13]).
W latach 1991-2009 jako eseista w Radio Wolna Europa i BBC.
Publikacje literackie, naukowe i krytyki muzyczne w różnych językach.
Uczeń poety Arsienija Tarkowskiego (ojca reżysera filmowego Andrieja Tarkowskiego). Najważniejsze poetyckie publikacje:
Na rosyjskim: czasopisma literackie "Druzhba narodow" (Moskwa), "en: Novy mir" (Moskwa), "Ogoniok" (Moskwa), "Grani" (Frankfurt nad Menem), "Dvadtsat dva" (Jerozolima), "Arion" (Moskwa), "Kreshchatik" (Kijów), "en: Znamya" (Moskwa), w antologiach "Strofy stulecia 1 (rosyjska poezja XX wieku, opracowane przez Jewgienij Jewtuszenko)" i "Strofy stulecia 2 (rosyjskie przekłady poezji XX wieku)"
Na angielskim: magazyn literacki "en: Partisan Review" (Boston).
