Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Valmy | |
| Historia | |
| Stocznia | Ateliers et Chantiers de Saint-Nazaire - Penhoët, Saint-Nazaire  |
| Położenie stępki | 5 maja 1927 |
| Wodowanie | 19 maja 1928 |
 Marine nationale |
|
| Wejście do służby | 26 stycznia 1930[1] |
 Regia Marina |
|
| Los okrętu | samozatopiony 27 listopada 1942, ponownie 24 kwietnia 1945, złomowany |
| Dane taktyczno-techniczne | |
| Wyporność | 2436 t standardowa 3200 t pełna |
| Długość | 130,2 m |
| Szerokość | 11,76 m |
| Zanurzenie | 4,68 m |
| Prędkość | 35,5 węzłów |
| Zasięg | 3450 Mm przy 14,5 w |
| Załoga | 230 |
| Napęd | |
| 2 turbiny parowe o mocy 64 000 KM, 4 kotły parowe, 2 śruby | |
| Uzbrojenie | |
| 5 dział 138,6 mm (5xI) 4 działka 37 mm plot (4xI) 4 wkm 13,2 mm plot (2xII) 6 wt 550 mm (2xIII) 32 bg |
|
| Następna nazwa | FR-24 (1943, ) |
Valmy - francuski wielki niszczyciel z okresu II wojny światowej z grupy typów 2400-tonowych, podtypu Guépard. W służbie od 1930, samozatopiony w Tulonie 27 listopada 1942.
"Valmy" należał do podtypu Guépard francuskich 2400-tonowych wielkich niszczycieli (grupy B). Zamówiono go w ramach programu z 1926 roku. Nosił numery burtowe: w latach 1930-31: 9, 1931-32: 2, 1932-34: brak, 1934-36: -3, 1936-39: 32, od 1939: X32[2].
Po wybuchu II wojny światowej "Valmy" służył głównie na Morzu Śródziemnym, bazując w Tulonie, w składzie 3. Dywizjonu Kontrtorpedowców (z "Guépard" i "Verdun"). 30 stycznia 1940, eskortując konwój OG-16 w kanale La Manche, atakował z brytyjskim samolotem i niszczycielem HMS "Whitshed" okręt podwodny U-55, zatopiony następnie przez eskortowiec HMS "Fowey"[3]. Po przystąpieniu Włoch do wojny, wziął udział z 10 innymi niszczycielami i 4 krążownikami w operacji ostrzelania w czerwcu 1940 włoskich portów Genui i Vado[4].
Po kapitulacji Francji, pozostał pod kontrolą rządu Vichy. W 1941 wzmocniono mu lekkie uzbrojenie przeciwlotnicze, dodając podwójne działko 37 mm i 2 pojedyncze wkm-y 13,2 mm i zdejmując przy tym rufowy aparat torpedowy (liczba wyrzutni torped zmniejszyła się do 3)[5].
Podczas alianckiej inwazji na Syrię w czerwcu 1941, bazował z "Guépardem" w portach syryjskich. 9 czerwca doszło do pojedynku między nimi a brytyjskim niszczycielem HMS "Janus", który został poważnie uszkodzony i unieruchomiony, lecz pojawienie się kolejnych niszczycieli spowodowało odwrót Francuzów do Bejrutu; uszkodzono przy tym jeszcze lekko niszczyciel HMS "Jackal". 9 lipca z ""Guépardem" i "Vauquelinem" został wysłany po posiłki do Salonik, lecz po ich wykryciu przez brytyjskie samoloty 200 mil przed wybrzeżem Syrii, mając żołnierzy na pokładach, okręty zawróciły do Tulonu[6].
"Valmy" wraz z innymi okrętami został samozatopiony podczas niemieckiej próby zagarnięcia floty francuskiej w Tulonie 27 listopada 1942. Po przejęciu Tulonu przez Włochów, podnieśli oni "Valmy" i przemianowali na FR-24. Podczas remontu Włosi zamienili mu lekkie uzbrojenie przeciwlotnicze na 4 działka 37 mm L/54 i 4 działka 20 mm L/65, miał przy tym tylko 2 wyrzutnie torped 550 mm[7]. Po kapitulacji Włoch, nie ukończywszy remontu, okręt został przeholowany do Genui, gdzie został zajęty przez Niemców. Nie został odbudowany, a przed wycofaniem Niemcy zatopili okręt w porcie 24 kwietnia 1945[5]. Wrak został następnie złomowany.
