| Vincent Maddalone | |
| Data i miejsce urodzenia | 29 grudnia 1973 Flushing (Queens, Nowy Jork) |
| Narodowość | |
| Styl | praworęczny |
| Kategoria wagowa | ciężka |
| Bilans walk zawodowych | |
| Liczba walk | 43 |
| Zwycięstwa | 35 |
| Nokauty | 26 |
| Porażki | 7 (4 przez KO) |
| Remisy | 0 |
| No contests | 1 |
Vincent "Vinny" Maddalone (ur. 29 grudnia 1973 w Flushing (Queens, w Nowym Jorku)) – Amerykański bokser wagi ciężkiej, pochodzenia włoskiego, były baseballista.
23 sierpnia 1999 Maddalone stoczył swoją pierwszą, zawodową walkę. W debiucie pokonał przez techniczny nokaut w 1 rundzie Kinarda Thomasa.
29 czerwca 2002 po serii 15 zwycięstw z rzędu, Vinny Maddalone poniósł swoją pierwszą porażkę. Po 6 rundowej walce, przegrał jednogłośnie na punkty z Alfredem Cole'm.
23 lipca 2004 w walce z Brianem Minto, został znokautowany w 10 rundzie.[1]
1 października 2005 doszło do rewanżowego pojedynku między Maddalone a Minto. Walkę ponownie wygrał Minto, przez techniczny nokaut w 7 rundzie.
15 grudnia 2006 Vincent Maddalone przegrał walkę z Juliusem Longiem przez techniczną decyzję, gdy sędzia wstrzymał walkę po przypadkowym zderzeniu głowami. Po kilku dniach walkę uznano za nieodbytą, gdyż kontrola antydopingowa wykryła w organizmie Longa niedozwolone substancje.[2]
17 marca 2007 Maddalone zmierzył się z byłym mistrzem swiata federacji IBF, WBC i WBA wagi ciężkiej, Evanderem Holyfieldem. Pojedynek zakończył się wygraną byłego championa, w 3 rundzie przez techniczny nokaut.[3]
15 listopada 2008 Amerykanin przegrał jednogłośnie na punkty, w 8 rundowym pojedynku, z Denisem Boytsowem, stosunkiem głosów 71-80 oraz dwukrotnie 72-80.[4]
17 grudnia 2009 Maddalone stoczył walkę z byłym, niekwestionowanym mistrzem świata wagi junior ciężkiej, Jean-Marckiem Mormeckiem. Po 8 rundach uległ jednogłośnie na punkty, w stosunku 75-77, 75-79 i 73-79.[5]
6 marca 2010 pokonał w 5 rundzie, przez techniczny nokaut, Dominique'a Alexandra.[6]
9 grudnia 2010 w Prudential Center, w Newark Vincent Maddalone przegrał przez techniczny nokaut z Polakiem Tomaszem Adamkiem. Stawką pojedynku był pas IBF International oraz tytuł Mistrza Ameryki Północnej federacji NABO.[7][8]