| Vlado Gotovac | |
| Imiona i nazwisko | Vlado Gotovac |
| Pseudonim | Vlado |
| Data i miejsce urodzenia | 18 września 1930 Imotski |
| Data i miejsce śmierci | 7 grudnia 2000 Rzym |
| Narodowość | chorwacka |
| Język | chorwacki |
| Gatunki | poezja, esej |
| Odznaczenia | |
Vlado Gotovac, pseud. Vlado (ur. 18 września 1930 w Imotski, zm. 7 grudnia 2000 w Rzymie) – chorwacki filozof, poeta, eseista, krytyk literacki i polityk.
Ukończył studia filozoficzne na Uniwersytecie w Zagrzebiu. Po ukończeniu studiów pracował w radiu i telewizji, był także redaktorem pism: Razlog i Hrvatski tjednik. W 1971 jako dziennikarz był aktywnym uczestnikiem Chorwackiej Wiosny, za co został skazany na 4 lata więzienia. Po uwolnieniu zaangażował się w działalność polityczną.
W 1991 objął stanowisko przewodniczącego Macierzy Chorwackiej (Matica Hrvatska), którą pełnił do 1996. W tym samym roku zasłynął przemową wygłoszoną na forum parlamentu w czasie protestów ludności przed kwaterą główną armii jugosłowiańskiej w Zagrzebiu. W swoim przemówieniu Gotovac zaatakował generałów, wysuwającym groźby pod adresem Chorwatów. W 1992 uzyskał mandat deputowanego do parlamentu chorwackiego. Związany z Chorwacką Partią Socjalliberalną (HSLS) zasłynął jako wybitny mówca i krytyk systemu politycznego, stworzonego przez Franjo Tudjmana. W 1996 stanął na czele HSLS, a rok później wystartował w wyborach prezydenckich. W trakcie kampanii wyborczej na mityngu w Puli został zraniony przez oficera armii chorwackiej. W wyborach zajął trzecie miejsce. Porażka spowodowała rozłam w HSLS, a Gotovac utworzył nową siłę polityczną - Partię Liberalną.
Jako poeta zadebiutował w 1956 tomikiem Wiersze od zawsze. Za tomik poezji Czarna wskazówka otrzymał w 1991 nagrodę Tin Ujević.
Zmarł w Rzymie, w wyniku zapalenia wątroby.