Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
Volksempfänger (niem. "Odbiornik ludowy") - radioodbiornik, jedno z narzędzi wewnątrzniemieckiej propagandy Goebbelsa.
Odbiornik radiowy specjalnie zaprojektowany był na potrzeby propagandy nazistowskiej. Istotą jego konstrukcji było to, że można było na nim odbierać w zasadzie tylko centralną rozgłośnię "Deutschlandsender" i radiostację lokalną. Posiadanie takiego radia było widomym znakiem lojalności obywatelskiej i że jego posiadacz nie słucha "nieprawomyślnych" stacji. Ze względu na swoją budowę i przeznaczenie radio nie było drogie, kosztowało 65 RM (w wersji bateryjnej; w wersji zasilanej z sieci niewiele więcej[1]). Popularnie nazywane "radiem ludowym" lub "radiem Goebbelsa". W 1938 r. liczba abonentów w Niemczech sięgała 10 mln abonentów, w 1940 r. - 13,7 mln, a w 1941 r. - 15,8 mln[2].
Pierwszym odbiornikiem tego typu był VE-S-01 z II połowy 1933 roku; wtedy też powstało kilka wersji odbiorników o oznaczeniach zaczynających się od VE301 (w oznaczeniu tym litery były skrótem niemieckiej nazwy Volksempfänger, natomiast cyfry 301 nawiązywały do daty – 30 stycznia – dojścia nazistów do władzy w 1933 roku, co znalazło odzwierciedlenie m.in. w reklamach tego odbiornika, w których pisano: Am 30.1.1933 ist das neue Deutschland geboren, tj. "30.1.1933 narodziły się nowe Niemcy"[1]). Klasyczny DKE powstał w 1935 roku. Produkowało go wiele niemieckich zakładów radiowych, np. "Roland Brandt" w Berlinie, do końca II wojny światowej.
Volksempfänger był prostym odbiornikiem reakcyjnym, jednobowodowym, w wersji klasycznej zasilany z sieci 110/220 V (były też wersje DKE z zasilanie bateryjnym, z lampami KC1, KC1, KL1). Wersja podstawowa (klasyczna) oparta na lampach VY 2 (prostownicza, w niektórych wersjach zastąpiona stosem selenowym) oraz VCL 11. Obudowa bakelitowa lub drewniana. Głośnik z podkowiastym magnesem i kotwiczką[3].
Zabytkowe egzemplarze występują licznie w wielu kolekcjach. Istnieją też kluby zbieraczy specjalizujące się tylko w tym radioodbiorniku[4].
Produkowane były trzy modele – VE301 z głośnikiem magnetycznym w różnych odmianach (fot. 1, schemat rys. 3) produkowany był w latach 1933–1937, VE301 Dyn (z głośnikiem dynamicznym) w latach 1938-1939, a Kleinempfänger DKE (fot. 2) w latach 1938 - 1944.
VE301W wyposażony był w trzy lampy:
VE301G wyposażony był w dwie lampy:
VE301Wn wyposażony był w trzy lampy:
VE301 Dyn wyposażony był w trzy lampy:
DKE38 (GW) miał dwie lampy:
B - Bateryjny G - Prąd stały W - Prąd zmienny
