Vujadin Boškov (ur. 9 maja[1] 1931 w miejscowości Begeč k. Nowego Sadu) jugosłowiański piłkarz, występujący na pozycji pomocnika, oraz trener piłkarski. Jako zawodnik najdłużej - przez czternaście lat - związany był z Vojvodiną Novy Sad. Na początku lat 60. wyjechał na Zachód, najpierw grał w Sampdorii Genua, a później w Young Boys Berno, gdzie w wieku 33 lat zakończył piłkarską karierę. Z reprezentacją Jugosławii, w której barwach rozegrał 57 meczów, zdobył wicemistrzostwo olimpijskie oraz dwukrotnie wystąpił w finałach mistrzostw świata. Pracę szkoleniową rozpoczął w Szwajcarii. W ciągu ponad czterdziestoletniej kariery pracował w klubach z Jugosławii, Holandii, Hiszpanii i Włoch. Był trenerem m.in. Realu Madryt, z którym zdobył mistrzostwo kraju oraz dotarł do finału Pucharu Mistrzów, a także Feyenoordu Rotterdam, Realu Saragossa, SSC Napoli oraz AS Roma. Ponadto z Sampdorią Genua wygrał mistrzostwo Włoch, dwa puchary tego kraju oraz Puchar Zdobywców Pucharów. Trzykrotnie pracował lub przynajmniej współpracował z reprezentacją Jugosławii; dwa razy tymczasowo oraz jako selekcjoner od 1999 do 2000 roku. Podczas drugiej kadencji doprowadził swoich podopiecznych do ćwierćfinału Euro 2000.
[edytuj] Kariera piłkarska
W latach 50. był jednym z liderów reprezentacji Jugosławii, z którą w 1952 roku zdobył wicemistrzostwo olimpijskie. Występował najczęściej na środku pomocy. Był jednym z pierwszych piłkarzy z Jugosławii, którzy otrzymali pozwolenie na pracę za granicą. Przez jeden sezon grał w Sampdorii Genua. Karierę sportową zakończył w wieku trzydziestu trzech lat w Szwajcarii.
W reprezentacji Jugosławii od 1951 do 1958 roku rozegrał 57 meczów – wicemistrzostwo olimpijskie 1952 oraz starty w Mundialach 1954 (ćwierćfinał) i 1958 (ćwierćfinał).
[edytuj] Kariera szkoleniowa
[edytuj] Sukcesy szkoleniowe
Przypisy
- ↑ Niektóre źródła podają również datę 16 maja. Wyjaśnienie na stronie dyskusji.