Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Władysław Belina-Prażmowski Belina |
|
 |
|
 pułkownik |
|
| Data i miejsce urodzenia | 3 maja 1888 Ruszkowiec |
| Data i miejsce śmierci | 13 października 1938 Wenecja |
| Przebieg służby | |
| Lata służby | od 1914 |
| Stanowiska | dowódca 1 Pułku Ułanów Legionowych, I Brygady Kawalerii |
| Główne wojny i bitwy | I wojna światowa, wojna polsko-ukraińska, wojna polsko-bolszewicka |
| Odznaczenia | |
         |
|
| Władysław Belina-Prażmowski | |
| Prezydent Krakowa | |
| Okres urzędowania | od 16 lipca 1931 do 11 lutego 1933 |
| Poprzednik | Karol Rolle |
| Następca | Mieczysław Kaplicki |
Władysław Zygmunt Belina-Prażmowski (ur. 3 maja 1888 w Ruszkowcu pod Opatowem, zm. 13 października 1938 w Wenecji) – pułkownik kawalerii Wojska Polskiego.
Od 1909 był członkiem Związku Walki Czynnej, uzyskując stopień oficerski chorążego[1] oraz należał do Związku Strzeleckiego. W 1911 roku awansował na porucznika[1]. Tworzył oddziały związku podczas pobytu we Francji, Belgii i Szwajcarii[1]. W 1913 został zastępcą komendanta okręgu krakowskiego ZWC, a w 1914 objął dowództwo szkolnej kompanii wakacyjnej[1]. W latach 1909-1913 studiował na Politechnice Lwowskiej. 2 sierpnia 1914 objął dowództwo siedmioosobowego patrolu, który w nocy dnia następnego wkroczył do zaboru rosyjskiego. Ten sam patrol, już w mundurach, konno i uzbrojony, ponownie przeszedł 6 sierpnia[1] kordon graniczny i stoczył bezkrwawą potyczkę z rosyjskimi policjantami stając się tym samym pierwszym oddziałem kawalerii legionowej (tzw. "siódemka Beliny"). 13 sierpnia stworzył pierwszy szwadron kawalerii w sile 140 ludzi. Awansował na rotmistrza w maju 1915[1]. W latach 1914-1917 oficer Legionów Polskich, organizator i dowódca 1 Pułku Ułanów Legionów Polskich, tzw. "beliniaków". Na jego czele przeszedł cały szlak bojowy Legionów. W styczniu 1917 mianowany majorem, a w grudniu 1918 awansował na pułkownika[1].
Po zakończeniu I wojny światowej w armii polskiej, początkowo dowódca 1. pułku ułanów, był twórcą I brygady kawalerii, na której czele stoczył wiele bitew w wojnie polsko-ukraińskiej i polsko-bolszewickiej. Sławny ze zdobycia Wilna w kwietniu 1919. Dowodził grupą kawalerii w 1920[1]. W 1929 zamieszkał w Krakowie, był tutaj prezesem Oddziału Krakowskiego Związku Legionistów. W latach 1931-1933 po wystąpieniu z wojska Prezydent Miasta Krakowa, a w latach 1933-1937 wojewoda lwowski. Po powrocie do Krakowa został dyrektorem generalnym Jaworznickich Komunalnych Kopalń Węgla SA.
W 1937 przeszedł na emeryturę ze względu na pogarszający się stan zdrowia. Władysław Belina-Prażmowski zmarł 13 października 1938 na atak serca w Wenecji, gdzie odbywał kurację zdrowotną. Pochowany został w Krakowie na Cmentarzu Rakowickim. Uroczystości pogrzebowe stały się wielką manifestacją patriotyczną porównywalną w swych rozmiarach do tych po śmierci Marszałka Piłsudskiego. Belina-Prażmowski odznaczony był „Parasolem” Związku Strzeleckiego, Krzyżem Virtuti Militari V kl., Krzyżem Niepodległości z Mieczami, Komandorią Orderu Polonia Restituta, pięciokrotnie Krzyżem Walecznych oraz pośmiertnie, 19 października 1938, „za wybitne zasługi w walkach o Niepodległość i w pracy dla Państwa” Wielką Wstęgą Orderu Odrodzenia Polski[2]. Pozostała po nim pamięć o bohaterskich i pełnych ułańskich fantazji walkach o niepodległość w latach 1914-1920, sława twórcy odrodzonej kawalerii i urosła jeszcze za życia legenda.
Pochowany został na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie, w kwaterze 69[3].
W 1938 jego imieniem nazwano jedną z głównych ulic Krakowa.
|
|||||||||||||||||||
