Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Władysław Bieńkowski | |
| Data i miejsce urodzenia | 17 marca 1906 Łódź |
| Data i miejsce śmierci | 15 kwietnia 1991 Warszawa |
| Minister oświaty | |
| Przynależność polityczna | Polska Zjednoczona Partia Robotnicza |
| Okres urzędowania | od 13 listopada 1956 do 27 października 1959 |
| Poprzednik | Feliks Baranowski |
| Następca | Wacław Tułodziecki |
Władysław Bieńkowski, pseudonim Kwiek, Nartowski (ur. 17 marca 1906 w Łodzi, zm. 15 kwietnia 1991 w Warszawie) – polski publicysta, socjolog, polityk, w latach 1956–1959 minister oświaty.
Spis treści |
Od 1928 mieszkał w Warszawie. Ukończył Uniwersytet Warszawski. Od 1930 do 1936 był działaczem organizacji młodzieżowych: Organizacji Młodzieży Socjalistycznej "Życie" i Komunistycznego Związku Młodzieży Polskiej. W czasie II wojny światowej był redaktorem pism konspiracyjnych: "Głosu Warszawy" i "Trybuny Wolności".
W latach 1945–1946 był związany z resortem oświaty. Od 13 listopada 1956 do 27 października 1959 był ministrem oświaty w rządach Józefa Cyrankiewicza. W latach 1949–1959 był dyrektorem Biblioteki Narodowej.
Od 1942 należał do PPR, gdzie od 1945 do 1948 był w KC PPR. Następnie – do 1970 – należał do PZPR. Od 1943 do 1947 był posłem do Krajowej Rady Narodowej. W latach 1947–1952 był posłem na Sejm Ustawodawczy, a w latach 1961–1969 posłem na Sejm PRL III i IV kadencji.
Władysław Bieńkowski podczas II wojny światowej był jednym z ideologów i organizatorów PPR i KRN. Był redaktorem prasy komunistycznej. Od 1946 do 1947 był kierownikiem propagandy KC PPR.
W 1959 odszedł z Ministerstwa Oświaty w proteście przeciwko usunięciu religii ze szkół.
W latach 60. XX wieku stał się krytykiem realnego socjalizmu. Zaczął publikować w wydawnictwach emigracyjnych, za co w 1970 został usunięty z PZPR. Po 1976 stał się współpracownikiem Komitetu Obrony Robotników i Towarzystwa Kursów Naukowych.
|
||||||||||
