Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Władysław Galica Leszczyński |
|
 Podpułkownik |
|
| Data i miejsce urodzenia | 20 września 1900 Chicago |
| Data i miejsce śmierci | 7 września 1943 Warszawa |
| Przebieg służby | |
| Lata służby | od 1917 |
| Stanowiska | inspektor główny WSOP |
| Główne wojny i bitwy | wojna polsko-bolszewicka, II wojna światowa, powstanie warszawskie |
| Odznaczenia | |
    |
|
Władysław Galica ps. Poręba (ur. 20 września 1900 w Chicago, zm. 7 września 1943 Warszawie) - podpułkownik piechoty Wojska Polskiego. Oficer Komendy Głównej Armii Krajowej. Zamordowany na Pawiaku.
Od listopada 1917 żołnierz Polskiego Korpusu Posiłkowego. Po rozwiązaniu korpusu w lutym 1918, był internowany na Węgrzech, skąd zbiegł do Krakowa w kwietniu 1918. Od 1918 służył w Wojsku Polskim. Początkowo w 4 Pułku Piechoty Legionów. Dwukrotnie ranny w trakcie wojny polsko-ukraińskiej. Od 1919 dowódca plutonu karabinów maszynowych w 6 Pułku Piechoty Legionów. W czerwcu 1920 ukończył Szkołę Podchorążych w Warszawie a następnie był instruktorem w batalionach zapasowych.
Od maja 1921 był oficerem ordynansowym i p.o. adiutanta XIV Brygady Piechoty. Następnie na różnych stanowiskach. 17 grudnia 1931 awansował na kapitana ze starszeństwem z 1 stycznia 1932 i 28. lokata w korpusie oficerów piechoty. W 1932 pełnił służbę w 69 Pułku Piechoty w Gnieźnie. Od 1938 był wykładowcą i instruktorem w Ośrodku Wyszkolenia Rezerw Piechoty w Różanie.
W trakcie wojny obronnej 1939 w stopniu majora dowodził III batalionem 116 Pułku Piechoty 41 Rezerwowej Dywizji Piechoty. Po ucieczce z niewoli niemieckiej w 1940 był członkiem ZWZ. Początkowo w Krakowie pełnił funkcję szafa sztabu okręgu. Zagrożony dekonspiracją został w 1941 przeniesiony do Warszawy. Od lipca 1941 był głównym inspektorem Służby Ochrony Powstania w Komendzie Głównej ZWZ. 11 listopada 1942 mianowany podpułkownikiem. Aresztowany 2 czerwca 1943 w lokalu konspiracyjnym. Zamordowany 7 września 1943 na Pawiaku.
Odznaczony dwukrotnie Krzyżem Walecznych (1922), w 1943 Złotym Krzyżem Zasługi z Mieczami, Srebrnym Krzyżem Orderu Virtuti Militari i w 1968 pośmiertnie Krzyżem Armii Krajowej.
