Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Władysław Olędzki | |
 |
|
 Rawicz |
|
| Data urodzenia | 2 czerwca 1892 |
| Miejsce urodzenia | Warszawa |
| Data śmierci | grudzień 1944 |
| Miejsce śmierci | Skierniewice |
| Odznaczenia | |
  |
|
Władysław Erazm Olędzki (herbu Rawicz) pseudonim Papa (ur. 2 czerwca 1892 w Warszawie, zm. w grudniu 1944[1] w Skierniewicach[potrzebne źródło]) – nauczyciel, harcmistrz.
Urodził się 2 czerwca 1892 w Warszawie. Był synem Konstantego, urzędnika kolejowego i Marii z Klimowiczów. W 1910 ukończył szkołę techniczną w Warszawie. W 1912 założył na Ursynowie k. Warszawy I Ursynowską Drużynę Harcerzy im. J. U. Niemcewicza. Pracę nauczyciela wychowania fizycznego rozpoczął w 1916 w szkole realnej i równocześnie w gimnazjum męskim.
W latach 1920-29 był nauczycielem wychowania fizycznego w Ursynowie k. Warszawy, w latach 1926-32 w gimnazjum Giżyckiego w Warszawie, a w latach 1932-37 w Państwowym Gimnazjum im. Stefana Batorego również w Warszawie. Od września 1937 pracował w Kuratorium Okręgu Szkolnego m.st. Warszawy na stanowisku naczelnika wydziału Wychowania Fizycznego. W okresie pracy w Ursynowie ukończył Centralny Instytut Wychowania Fizycznego.
Z ruchem młodzieżowym Władysław Olędzki zetknął się wcześnie. Początkowo działał w „Junactwie” jako drużynowy I Drużyny Junackiej im. ks. Józefa Poniatowskiego w Warszawie, później jako członek komendy, a od 1916 jako komendant Okręgu Lubelskiego[2].
W tym też czasie należał do POW. Następnie we wszystkich kolejno szkołach, w których uczył był równocześnie drużynowym drużyn harcerzy. W latach 1933-39 był komendantem Mazowieckiej Chorągwi Harcerzy. Brał udział w licznych zlotach krajowych i zagranicznych:
We wrześniu 1939 ewakuowany wraz z Kuratorium znalazł się w Wilnie. Pracował tam w Wileńskiej Komendzie Chorągwi Szarych Szeregów pod kryptonimem "Brama". Został aresztowany w styczniu 1941. Uciekł z transportu w czerwcu i przedostał się do Warszawy. Tu pracował nadal w Szarych Szeregach, pełniąc m.in. w latach 1943-44 w Głównej Kwaterze ("Pasiece") funkcję kierownika Zastępu Wizytatorów tzw. "Polski Centralnej", obejmującej chorągwie: warszawską ("Ul Wisła"), mazowiecką ("Ul Puszcza"), radomską ("Ul Rady") i lubelską ("Ul Zboże"). Pracował też w tajnym nauczaniu, zorganizowanym przez tajne Gimnazjum i Liceum im. S. Batorego dla Grup Szturmowych Szarych Szeregów w Warszawie.
W czasie powstania warszawskiego hm. Olędzki pełnił obowiązki Komendanta Warszawskiej Chorągwi Harcerzy w związku z odcięciem od śródmieścia Warszawy ówczesnego komendanta Chorągwi hm. Stefana Mirowskiego. Aresztowany przez Gestapo na terenie Skierniewic w listopadzie 1944 został tam rozstrzelany w grudniu[3].
Władysław Olędzki posiadał stopień harcmistrza. Był odznaczony Krzyżem Niepodległości, Złotym Krzyżem Zasługi oraz, w związku z jedenastokrotnym uratowaniem życia tonącym, Harcerskim Medalem za Ratowanie Życia. Posiadał uzdolnienia i zamiłowania malarskie.
Z licznych jego prac (akwaforty, akwarele, drzeworyty) większość zaginęła. Nieliczne znajdują się w posiadaniu rodziny.
16 stycznia 1916 ożenił się z Ireną z hr. Mohlów. Z małżeństwa tego urodził się w 1917 syn Zbigniew Stefan[4], a w 1919 córka Stanisława Sławomira.
Był współautorem dwóch prac wydanych drukiem:
