Władysław Seyda (ur. 22 kwietnia 1863 w Łobżenicy, zm. 24 lutego 1939 w Poznaniu) – polski prawnik, polityk endecki, doktor prawa, adwokat i sędzia.
Był starszym bratem Zygmunta Seydy i Pelagii Schittek, stryjem Mariana Seydy.
Ukończył gimnazjum w Wałczu, a następnie studiował prawo i ekonomię na Uniwersytecie Wrocławskim. W 1883 uzyskał tytuł naukowy doktora. Ukończył aplikację adwokacką i od 1889 prowadził kancelarię adwokacką, początkowo w Krotoszynie a od 1891 w Poznaniu. Działał w ruchu narodowym, był członkiem Ligi Narodowej.
Reprezentował polską mniejszość narodową w parlamentach niemieckich przed I wojną światową – w latach 1907–1911 był posłem do sejmu pruskiego, a od 1912 zasiadał w Reichstagu (w okresie 1914–1918 był przewodniczącym parlamentarnego Koła Polskiego). Uważany za czołowego działacza narodowej demokracji na Górnym Śląsku, a później w Wielkopolsce. Brał udział w przygotowaniach do powstania wielkopolskiego, będąc emisariuszem Naczelnego Komitetu Narodowego, od listopada 1918 wchodził w skład Naczelnej Rady Ludowej a w sierpniu 1919 został komisarzem Rady. Jako poseł do Sejmu Ustawodawczego do sierpnia 1919 zajmował stanowisko przewodniczącego Komisji Konstytucyjnej. Począwszy od 17 sierpnia 1919 do 9 czerwca 1920 był kierownikiem ministerstwa byłej dzielnicy pruskiej, a później stał na czele tego ministerstwa jako minister. Od 1922 był prezesem Sądu Najwyższego, a w latach od 1924 do 1929 piastował stanowisko pierwszego prezesa Sądu Najwyższego. Zdymisjonowany ze stanowiska, jako niepodatny na naciski ze strony ówczesnych, sanacyjnych, władz polskich, po wprowadzeniu nowej ustawy regulującej ustrój sądownictwa. Po powrocie do Poznania wykonywał zawód adwokata.
[edytuj] Bibliografia
Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
