Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane stronyWładysław Smolarski (ur. 6 stycznia 1895 w Banialuce, zm. 27 kwietnia 1975 w Krakowie) – pułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego.
Był uczniem I Gimnazjum św. Anny w Krakowie. We wrześniu 1910 roku uczniowie gimnazjum wybrali go zastępowym "Zastępu Kruków". W 1912 roku założył 5 Krakowską Drużynę Skautową tzw. krakowską "Piątkę". W następnym roku rozpoczął studia rolnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim. W sierpniu 1914 roku wstąpił do Legionów Polskich. Mianowany dowódcą plutonu, a następnie kompanii w 4 Pułku Piechoty. Po kryzysie przysięgowym wcielony do Polskiego Korpusu Posiłkowego (Polnischen Hilfskorps). Na przełomie 1918/1919 roku (w wieku 22 lat) był szefem Sztabu Obrony Lwowa.
W latach 1921-1922 był słuchaczem Kursu Doszkolenia w Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Z dniem 1 października 1922 roku, po ukończeniu kursu, uzyskał tytuł oficera Sztabu Generalnego i przydział służbowy do Dowództwa 2 Dywizji Piechoty Legionów w Kielcach na stanowisko szefa sztabu [1]. Z dniem 15 października tego roku przydzielony został do Oddziału IV Sztabu Generalnego WP [2]. Następnie odbył praktykę na stanowisku dowódcy batalionu w 31 Pułku Strzelców Kaniowskich w Łodzi. Z dniem 3 stycznia 1925 roku "przeniesiony w stan nieczynny, bez poborów, na przeciąg 8 miesięcy" [3].
Z dniem 5 grudnia 1925 roku został przywrócony ze stanu nieczynnego do służby czynnej z równoczesnym przeniesieniem służbowym do Oddziału IV SG WP na okres do 1 kwietnia 1926 roku [4]. W czerwcu 1926 roku wyznaczony został na stanowisko szefa sztabu 23 Dywizji Piechoty w Katowicach [5].
W październiku 1927 roku przeniesiony został z 81 Pułku Piechoty w Grodnie do 18 Pułku Piechoty w Skierniewicach na stanowisko zastępcy dowódcy pułku [6]. W styczniu 1931 roku przeniesiony został z Dowództwa Okręgu Korpusu Nr IV w Łodzi na stanowisko dowódcy 86 Mińskiego Pułku Piechoty w Mołodecznie [7]. Ze stanowiska dowódcy pułku przeniesiony do Sztabu Głównego WP i mianowany szefem Oddziału IV [8]. Przed wojną powierzono mu stanowisko dowódcy piechoty dywizyjnej 17 Wielkopolskiej Dywizji Piechoty. Na tym stanowisku walczył w kampanii wrześniowej, w bitwie nad Bzurą.
Brał udział w ruchu oporu w obozie jenieckim m.in. w Lubece. Po zakończeniu II wojny światowej w Europie powrócił do kraju, gdzie 31 grudnia 1950 roku został przeniesiony w stan spoczynku [9]. W 1970 roku na łamach Wojskowego Przeglądu Historycznego opublikował list "O 17 Wielkopolskiej Dywizji Piechoty w kampanii 1939 r. Uwagi i sprostowania dotyczące książki Ludwika Głowackiego (...)" [10].
