Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Władysław Stachurski | ||
 |
||
| Imię i nazwisko | Władysław Stachurski | |
| Data i miejsce urodzenia |
27 marca 1945 Piotrkowice, Polska |
|
| Pozycja | obrońca | |
| Wzrost | 180 cm | |
| Masa ciała | 75 kg | |
| Kariera seniorska | ||
|---|---|---|
| Lata | Klub | M (G) |
| 1957–1959 1959–1961 1961–1964 1964 1964–1973 |
Skra Warszawa SHL Kielce Sarmata Warszawa → Warszawianka (wyp.) Legia Warszawa |
115 (11) |
| Reprezentacja narodowa | ||
| Lata | Reprezentacja | |
| 1969–1970 |  Polska |
8 (1) |
| Kariera trenerska | ||
| Lata | Klub/reprezentacja | |
| 1988–1990 1990–1991 1993–1995 1995–1996 1996–1997 2002–2003 2003–2004 |
Zawisza Bydgoszcz Legia Warszawa Widzew Łódź PolskaLegia Warszawa Okęcie Warszawa Świt Nowy Dwór Mazowiecki |
|
Władysław Stachurski (ur. 27 marca 1945 w Piotrkowicach) – polski piłkarz i trener piłkarski, selekcjoner reprezentacji Polski w latach 1995–1996.
Początkowo zawodnik klubów warszawskich (Skry, Sarmaty, Warszawianki) oraz SHL Kielce. W 1964 roku trafił do Legii Warszawa. Zadebiutował w niej 27 marca 1966 w zremisowanym 0:0 meczu z Wisłą Kraków. Wraz z Legią dwukrotnie został mistrzem Polski (1969, 1970) oraz dwukrotnie wywalczył puchar kraju (1966, 1973). Po raz ostatni w jej barwach zagrał 11 marca 1973 roku w spotkaniu z Lechem Poznań. W warszawskiej drużynie występował na pozycji prawego obrońcy, często włączał się do akcji ofensywnych[1]. Jest członkiem Galerii Sław Legii[2].
W barwach Legii występował także w europejskich pucharach. W sezonie 1969/1970 dotarł z warszawską drużyną do półfinału Pucharu Europy (strzelił wówczas jednego gola – zdobył bramkę w meczu I rundy z rumuńskim UT Arad[3]). W następnych rozgrywkach awansował z Legią do ćwierćfinału. W spotkaniu 1/4 finału z Atlético Madryt strzelił jednego z dwóch goli dla swojego zespołu[4]. Ponadto zdobył dwie bramki w pojedynku I rundy z IFK Göteborg[4].
W reprezentacji Polski zadebiutował 12 października 1969 roku w meczu z Luksemburgiem[5]. Łącznie w barwach narodowych rozegrał osiem spotkań i strzelił jednego gola – 23 września 1970 zdobył bramkę w wygranym 2:0 pojedynku z Irlandią, który odbył się w Dublinie[6].
Karierę piłkarską zakończył z powodu kontuzji. Następnie został trenerem, początkowo pracował w Legii. Był także drugim szkoleniowcem młodzieżowej reprezentacji Polski i pierwszym trenerem kadry juniorów[7]. W latach 1988–1990 pracował w Zawiszy Bydgoszcz, z którym w sezonie 1988/1989 wywalczył awans do I ligi. W latach 1990–1991 był pierwszym trenerem Legii Warszawa. Dotarł z nią do półfinału Pucharu Zdobywców Pucharów[1]. Następnie pełnił funkcję szkoleniowca w Widzewie Łódź.
W listopadzie 1995 roku został selekcjonerem reprezentacji Polski. Zadebiutował 19 lutego 1996 w przegranym 0:5 meczu z Japonią. Łącznie kadrę narodową prowadził w czterech spotkaniach (dwa remisy, dwie porażki) – po raz ostatni 1 maja 1996 roku w zremisowanym 1:1 pojedynku z Białorusią[8].
W sezonie 1996/1997 ponownie był pierwszym trenerem Legii, z którą wywalczył puchar Polski. Ze względu na problemy zdrowotne zakończył pracę szkoleniową[1]. Po wyleczeniu się prowadził Okęcie Warszawa oraz pierwszoligowy Świt Nowy Dwór Mazowiecki.
|
|||||
|
|||||||
