Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Władysław Steblik | |
 podpułkownik dyplomowany |
|
| Data i miejsce urodzenia | 22 października 1898 Tresna,  Austro-Węgry |
| Data i miejsce śmierci | 16 czerwca 1971 Żywiec-Sporysz,  Polska |
| Przebieg służby | |
| Lata służby | od 1916 |
| Stanowiska | dowódca 9 kompanii 12 PP, z-ca attache wojskowego i lotniczego przy ambasadzie polskiej w Berlinie, szef: Wydziału Ewidencyjnego, Wydziału Wywiadowczego Armii Kraków |
| Główne wojny i bitwy | I wojna światowa, wojna polsko-ukraińska, wojna polsko-bolszewicka, II wojna światowa, kampania wrześniowa |
| Odznaczenia | |
|
|
Władysław Steblik (ur. 22 października 1898 w Tresnej k. Żywca, zm. 16 czerwca 1971 w Żywcu-Sporyszu) – podpułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego.
Spis treści |
Urodził się rodzinie robotniczo-chłopskiej. Jego ojciec, Jan pracował w fabryce sukna w Bielsku-Białej. Szkołę powszechną ukończył w Żywcu w 1910. Po jej ukończeniu uczęszczał do 5-go gimnazjum w Krakowie. Przed ukończeniem gimnazjum w 1916, w wyniku trwającej I wojny światowej, został zmobilizowany do Cesarskiej i Królewskiej Armii. Walczył na froncie włoskim. Został następnie odkomenderowany do austriackiej szkoły oficerów rezerwy w Opawie, którą ukończył w czerwcu 1918 roku.
Po odzyskaniu niepodległości i rozpadzie Austro-Węgier, wstąpił 1 listopada 1918 roku do organizującego się Wojska Polskiego. Służbę rozpoczął w 12 Pułku Piechoty. W czasie wojny z Ukraińcami walczył w obronie Lwowa, za co 19 marca 1919 został odznaczony odznaką "Orlęta". We wrześniu 1920 objął stanowisko drugiego adiutanta 12 pp. W latach 1923-1925 był słuchaczem V kursu normalnego Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Z dniem 1 października 1925, po ukończeniu kursu z drugą lokatą i uzyskaniu tytułu naukowego oficera Sztabu Generalnego, otrzymał przydział do Oddziału I Sztabu Generalnego WP, na stanowisko referenta [1]. Jego praca dyplomowa jako jedyna ogłoszona została drukiem w "Bellonie". Przetłumaczono ją również na język rosyjski i opublikowano w fachowym piśmie kawalerii Armii Czerwonej. Następnie, w tej samej komórce organizacyjnej, zajmował stanowisko kierownika Referatu Mobilizacyjno-Personalnego i uczestniczył w pracach nad planem mobilizacyjnym sił zbrojnych. 1 listopada 1931 rozpoczął staż na stanowisku dowódcy 9 kompanii 12 pp. 16 listopada 1932 objął stanowisko zastępcy ppłk. dypl. Antoniego Szymańskiego attaché wojskowego i lotniczego przy Ambasadzie RP w Berlinie. Wiosną 1936 roku razem z kpt. dypl. Janem Leśniakiem został przydzielony do zespołu opracowującego studium "Niemcy", dotyczącego zbrojeń III Rzeszy. 28 lutego 1939, po powrocie do kraju, rozpoczął staż na stanowisku dowódcy I batalionu 20 Pułku Piechoty Ziemi Krakowskiej. 23 marca otrzymał przydział mobilizacyjny do Oddziału Sztabu Armii "Kraków", mającej bronić południowo-zachodniej granicy Polski, na stanowisko szefa Wydziału Ewidencyjnego. Na tym stanowisku rozpoczął kampanię wrześniową. 13 września został szefem Oddziału II Sztabu Armii "Kraków". Wziął udział w walkach toczonych przez armię od 1 do 20 września. Po bitwie pod Tomaszowem Lubelskim w wyniku kapitulacji, dostał się do niewoli niemieckiej.
20 września 1939 został wzięty do niewoli i przebywał w niej do zakończenia działań wojennych w Europie. Z obozu przejściowego w Krakowie skierowany został do Oflagu VII A Murnau. 17 stycznia 1940 razem z gen. dyw. Tadeuszem Piskorem i pięcioma oficerami przeniesiony został karnie do Oflagu VIII B Silberberg (Srebrna Góra). 30 października 1940 trafił do Oflagu IV C Colditz. W maju 1942 przeniesiony został do Oflagu X C Lübeck, a 15 sierpnia 1944 do Oflagu VI B Dössel. W niewoli prowadził pracę naukową, zbierając materiały i relacje uczestników kampanii wrześniowej, z zamiarem opublikowania pracy naukowej polegającej na jak najpełniejszej charakterystyce działań Armii "Kraków". 27 września 1944 o godz. 21:30, w czasie pomyłkowego bombardowania Oflagu VI B Dössel przez aliantów został ciężko ranny w głowę, piersi i nogi. Życie uratował mu podchorąży Antoni Karpf wynosząc go półprzytomnego spod gruzów baraku. Trzykrotne zapalenie mięśnia sercowego, dwukrotne zapalenie płuc, silna anemia wraz z konsekwencjami licznych ran uczyniły go inwalidą. Pełnej sprawności fizycznej nie odzyskał już nigdy. Bombardowanie spowodowane było zlekceważeniem, przez jeńców, przepisów o zaciemnianiu okien i gaszeniu świateł w czasie alarmów przeciwlotniczych. Śmierć poniosło wówczas 90 oficerów, wielu doznało ran.
W wyniku działań wojennych, przebywania w niewoli, z orzeczeniem 95% stopnia inwalidztwa, został zdemobilizowany 20 listopada 1947 roku. Przed opuszczeniem Niemiec Zachodnich, jeden z egzemplarzy maszynopisu swej pracy, „Zarys działań wojennych armii Kraków w Kampanii Wrześniowej 1939 roku" przekazał Instytutowi Historycznemu w Londynie. W roku 1949 drukarnia „La Colonne" w Brukseli wydrukowała, na zlecenie Wojskowego Instytutu Historycznego w Londynie, pierwsze wydanie jego dzieła w objętości 454 stron druku i 24 szkiców. Pociągiem sanitarnym wrócił do kraju. Zamieszkał u swego brata w Żywcu–Sporyszu, tam też kontynuował pracę pisarską rozpoczętą w niewoli. W 1971 roku złożył maszynopis poprawionej monografii "Armia Kraków 1939", w Wydawnictwie Ministerstwa Obrony Narodowej, ale wznowienia nie doczekał, zmarł 16 czerwca 1971 roku. "Armia Kraków 1939" wydana została cztery lata po jego śmierci. Spoczął na cmentarzu Przemienienia Pańskiego w Żywcu.
