Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Władysław Zubosz-Kaliński | |
 Pułkownik |
|
| Data i miejsce urodzenia | 23 marca 1891 Rohatyn,  Imperium Rosyjskie |
| Data i miejsce śmierci | 13 sierpnia 1952 Londyn,  Wielka Brytania |
| Przebieg służby | |
| Lata służby | 1914 (C.K. Armia), 1918 (Wojsko Polskie) |
| Stanowiska | dowódca: Pułku KOP "Głębokie", 48. PP, 14. DP, 13. DP |
| Główne wojny i bitwy | I wojna światowa, wojna polsko-bolszewicka, II wojna światowa, kampania wrześniowa |
| Odznaczenia | |
    |
|
Władysław Zubosz-Kaliński (23 marca 1891 w Rohatyniu – 13 sierpnia 1952 w Londynie) – polski dowódca wojskowy, podporucznik Armii Austro-Węgier i pułkownik dyplomowany Wojska Polskiego.
Spis treści |
Urodził się 23 marca 1891 w miejscowości Rohatyn na Ukrainie. Uczęszczał do siedmioklasowej szkoły realnej, maturę zdał w 1912.
Podczas I wojny światowej, 3 sierpnia 1914, wstąpił do Legionów Polskich, gdzie służył do lipca 1917. Po kryzysie przysięgowym został jako obywatel austriacki wcielony we wrześniu 1917 do Cesarskiej i Królewskiej Armii i służył w niej do sierpnia 1918.
Od listopada 1918 w Wojsku Polskim, brał udział w wojnie z bolszewikami. Pełnił kolejno funkcje dowódcy kompanii w 5. Pułku Piechoty Legionów (listopad 1918 – 7 grudnia 1919), adiutanta sztabowego w Sztabie I Brygady Legionów (7 grudnia 1919 – 9 lipca 1920) i dowódcy 1. Pułku Piechoty Obrony Warszawy (8 sierpnia 1920 – 19 września 1920).
Po zakończeniu działań wojennych pełni kolejno funkcje: kierownika Wydziału Wyszkolenia w I Departamencie Broni Głównych Ministerstwa Spraw Wojskowych (19 września 1920 – 21 lipca 1922), dowódcy batalionu w 36. Pułku Piechoty Legii Akademickiej (21 lipca 1922 – 30 listopada 1922).
W okresie od 30 listopada 1922 do 1 października 1924 był słuchaczem Kursu Normalnego Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Z dniem 1 października 1924, po ukończeniu kursu i uzyskaniu tytułu naukowego oficera Sztabu Generalnego, otrzymał przydział do Biura Ścisłej Rady Wojennej na stanowisko kierownika referatu wyszkolenia[1].
1 grudnia 1924 Prezydent RP Stanisław Wojciechowski na wniosek ministra spraw wojskowych, gen. dyw. Władysława Sikorskiego awansował go na podpułkownika ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 i 97 lokatą w korpusie oficerów piechoty[2].
Z Biura Ścisłej Rady Wojennej przeniesiony został do Oddziału III Sztabu Generalnego WP na stanowisko kierownika referatu "Osłona" (3 marca 1926 – 26 czerwca 1927).
Następnie obejmuje stanowiska liniowe: dowódca 3 Półbrygady KOP (26 czerwca 1927–1931), dowódca Pułku KOP "Głębokie" (1931), dowódca 48. Pułku Piechoty Strzelców Kresowych (20 września 1931–1936), dowódca piechoty dywizyjnej 14. Wielkopolskiej Dywizji Piechoty (1936–1939).
W 1939 zostaje dowódcą 13. Kresowej Dywizji Piechoty i dywizją tą dowodził w trakcie kampanii wrześniowej, początkowo w składzie Armii „Prusy”. Po rozbiciu tej armii przez Niemców z częścią oddziałów przebija się do Warszawy. Tutaj otrzymuje rozkaz dowódcy Armii "Warszawa" odtworzenia 13. Dywizji Piechoty z pozostałych części rozbitych dywizji: 13, 19. Dywizji Piechoty i 29. Dywizji Piechoty oraz Robotniczej Brygady Obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy trafił do niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w obozie jenieckim Murnau. Po wyzwoleniu w kwietniu 1945 z obozu jenieckiego przez wojska amerykańskie wyjechał do Wielkiej Brytanii i zamieszkał w Londynie, gdzie mieszkał do śmierci.
