Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Włodzimierz Володимир |
|
| Wiktor Markianowicz Sabodan Віктор Маркіянович Сабодан |
|
| metropolita Kijowa i całej Ukrainy | |
.jpg&filetimestamp=20100428102818) |
|
| Kraj działania |  Ukraina |
| Data i miejsce urodzenia | 23 listopada 1935 Markiwci |
| metropolita Kijowa i całej Ukrainy | |
| Okres sprawowania | od 1992 |
| Wyznanie | prawosławie |
| Kościół | Rosyjski Kościół Prawosławny |
| Inkardynacja | eparchia kijowska |
| Śluby zakonne | 1962 |
| Diakonat | 14 czerwca 1962 |
| Prezbiterat | 26 sierpnia 1962 |
| Chirotonia biskupia | 9 lipca 1966 |
| Odznaczenia | |
       |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Włodzimierz, imię świeckie: Wiktor Markianowicz Sabodan, ukr. Віктор Маркіянович Сабодан (ur. 23 listopada 1935 w Markiwcach) – zwierzchnik Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego Patriarchatu Moskiewskiego, metropolita Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego.
Spis treści |
Urodził się w rodzinie chłopskiej jako najmłodszy z czterech synów. Ukończył seminarium duchowne w Odessie, a następnie Leningradzką Akademię Teologiczną, której dyplom uzyskał w 1962. W tym samym roku został wyświęcony na diakona, po czym złożył śluby zakonne, przyjmując imię Włodzimierz, zaś 15 czerwca przyjął święcenia kapłańskie. Rozpoczął pracę wykładowcy w seminarium w Odessie, którego rektorem został w 1965, otrzymując równocześnie godność archimandryty. Rok później został zastępcą przewodniczącego rosyjskiej misji w Jerozolimie.
W czerwcu 1966 został biskupem zwienigorodzkim, biskupem pomocniczym eparchii moskiewskiej i przedstawicielem Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego przy Światowej Radzie Kościołów. Od 1969 był biskupem czernihowskim i nieżyńskim, następnie od 1973 biskupem dmitrowskim – wikariuszem eparchii moskiewskiej, łącząc tę godność ze stanowiskiem rektora Moskiewskiej Akademii Duchownej. W tym samym roku mianowany arcybiskupem.
W latach 1982–1984 tymczasowo administrował eparchią rostowską i nowoczerkaską, otrzymując godność metropolity, a od 1984 do likwidacji Zachodnioeuropejskiego Egzarchatu Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego był jego zwierzchnikiem. Następnie pełnił funkcję kanclerza Patriarchatu Moskiewskiego. W 1990 kandydował na patriarchę Moskwy i całej Rusi, uzyskując w głosowaniu drugą pozycję (wybrany został dotychczasowy metropolita talliński i estoński Aleksy).
Po likwidacji Egzarchatu Ukraińskiego i utworzeniu autonomicznego Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego w jurysdykcji Patriarchatu Moskiewskiego stanął na jego czele z tytułem metropolity Kijowa i całej Ukrainy. Do tej godności został wytypowany przez sobór biskupów Kościoła, który odbył się 27 maja 1992 w Charkowie, z poparciem Świętego Synodu Patriarchatu Moskiewskiego, i zakończył się pozbawieniem urzędu dotychczasowego metropolity Filareta[1]. Istnieją świadectwa, według których o wyborze Włodzimierza zdecydowano już wcześniej w Moskwie, zaś synod z 27 maja odbywał się pod kontrolą metropolity smoleńskiego i kaliningradzkiego Cyryla, kierownika Wydziału Zewnętrznych Stosunków Cerkiewnych Patriarchatu Moskiewskiego, pozostającego z uczestnikami w kontakcie telefonicznym[2]. Serhii Plokhy podkreśla jednak, że bezpośrednia interwencja Patriarchatu Moskiewskiego była możliwa tylko dzięki otwartej opozycji ukraińskich biskupów wobec metropolity Filareta[3].
Opowiadał się za zachowaniem status quo w odniesieniu do statusu Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego i jego przynależności do Patriarchatu Moskiewskiego. W 1997 stwierdził, że wśród mnichów i mniszek Kościoła dominuje przywiązanie do jedności z Kościołem Rosyjskim, podczas gdy wśród hierarchii zdania w tej kwestii są podzielone po połowie. Duchowny ocenił, iż gdyby zgodnie z aspiracjami części duchownych i wiernych o silnych przekonaniach narodowych Kościół Ukraiński otrzymał autokefalię, doszłoby do kolejnego rozłamu[4]. Również w 2009, oceniając sytuację kierowanego przez siebie Kościoła, stwierdził, że osiemnaście lat jego funkcjonowania jako Cerkwi autonomicznej nie wystarczyło, by wypracować jednolite stanowisko w sprawie jego przyszłości (tj. ewentualnych dalszych starań o autokefalię). Podkreślił, że Kościół Ukraiński posiada wszelkie przymioty Cerkwi autonomicznej, a nawet cieszy się większą swobodą działania, niż część Kościołów autokefalicznych[5].
Po śmierci patriarchy moskiewskiego i całej Rusi Aleksego II biskupi Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego Patriarchatu Moskiewskiego zwrócili się do metropolity Włodzimierza z prośbą, by zgodził się on kandydować na nowego patriarchę[6]. Duchowny stwierdził jednak, że "chce stanąć przed Bogiem jako 121. metropolita kijowski", faktycznie rezygnując z ubiegania się o urząd patriarchy[5].
W 2011 otrzymał tytuł Bohatera Ukrainy[7].
W listopadzie 2011 trafił do szpitala; jego stan został określony jako ciężki[8]. W mediach pojawiły się informacje, iż hierarcha zapadł w śpiączkę, a następnie przeszedł operację dróg oddechowych i wrócił do przytomności[9]. Hierarchia Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego Patriarchatu Moskiewskiego zaprzeczyła, jakoby metropolita był w śpiączce[10]. Jego sekretarz, arcybiskup perejasławski Aleksander (Drabynko) potwierdził natomiast, że hierarcha od wielu lat cierpi na chorobę Parkinsona[11].
23 grudnia 2011 w związku z przedłużającą się chorobą metropolity Włodzimierza Synod Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego powierzył tymczasowy zarząd metropolii kijowskiej w ręce komisji złożonej z arcybiskupa perejasławskiego Aleksandra, biskupa jahodyńskiego Serafina oraz biskupa wasylkowskiego Pantelejmona, odpowiedzialnej przed tymczasowym zwierzchnikiem Synodu, metropolitą odeskim Agatangelem[12]. Na kolejnym posiedzeniu Synodu, 26 stycznia 2012, decyzja ta została cofnięta, a tymczasowym zwierzchnikiem eparchii został przełożony Ławry Pieczerskiej, metropolita wyszhorodzki Paweł. Bliski współpracownik metropolity, arcybiskup perejasławski Aleksander, został także zwolniony ze stanowiska proboszcza będącego w budowie soboru Zmartwychwstania Pańskiego w Kijowie. W prasie cerkiewnej pojawiły się komentarze, iż działania Synodu mają na celu faktyczne odsunięcie chorego metropolity od jakiegokolwiek wpływu na działalność Kościoła, a ich inspiratorem jest metropolita Agatangel i skupiona wokół niego prorosyjska grupa hierarchów[13][14].
8 maja 2012 metropolita Włodzimierz wrócił do wykonywania swoich obowiązków[15].
Został odznaczony m.in. ukraińskim Orderem Księcia Jarosława Mądrego I, II, III, IV i V klasy (2008, 2005, 2002, 2001, 2000), rosyjskim Orderem Honoru (2005) i Orderem Przyjaźni (2004) oraz radzieckim Orderem Przyjaźni Narodów (1988).
| Poprzednik Nestor (Tuhaj) |
Biskup czernihowski 1969 – 1973 | Następca Antoni (Wakaryk) |
| Poprzednik Joazaf (Owsiannikow) |
Biskup rostowski 1982 - 1992 | Następca Włodzimierz (Kotlarow) |
| Poprzednik Filaret (Wachromiejew) |
Egzarcha patriarchy Moskwy dla Europy Zachodniej 1984 - 1990 | Następca struktura zlikwidowana |
| Poprzednik Sergiusz (Pietrow) |
Kanclerz Patriarchatu Moskiewskiego 1987 - 1996 | Następca Sergiusz (Fomin) |
| Poprzednik Filaret (Denysenko) |
Metropolita kijowski od 1992 | Następca nadal sprawuje urząd |
|
||||||||
