Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Włodzimierz Sokorski Andrzej Sokora |
|
 generał brygady |
|
| Data i miejsce urodzenia | 2 lipca 1908 Aleksandrowsk,  Imperium Rosyjskie |
| Data i miejsce śmierci | 2 maja 1999 Warszawa,  Polska |
| Przebieg służby | |
| Siły zbrojne |  Wojsko Polskie |
| Stanowiska | z-ca d-cy ds. polityczno-wychowawczych 1 DP oraz 1. Korpusu Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR, prezes Zarządu Głównego ZBoWiD |
| Główne wojny i bitwy | II wojna światowa: |
| Odznaczenia | |
             |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
| Minister kultury i sztuki | |
| Przynależność polityczna | Polska Zjednoczona Partia Robotnicza |
| Okres urzędowania | od 21 listopada 1952 do 19 kwietnia 1956 |
| Poprzednik | Stefan Dybowski |
| Następca | Karol Kuryluk |
| Poseł VI kadencji Sejmu PRL | |
| Przynależność polityczna | Polska Zjednoczona Partia Robotnicza |
| Okres urzędowania | od 19 marca 1972 do 19 marca 1976 |
Włodzimierz Sokorski, ps. Andrzej Sokora (ur. 2 lipca 1908 w Aleksandrowsku, zm. 2 maja 1999 w Warszawie) – polski wojskowy, generał brygady Wojska Polskiego, pisarz, dziennikarz i publicysta, działacz partyjny i państwowy, minister kultury i sztuki (1952–1956), przewodniczący Komitetu ds. Radia i Telewizji (1956–1972), zastępca członka Komitetu Centralnego PZPR, poseł do Krajowej Rady Narodowej (1945–1947) i poseł na Sejm Ustawodawczy, poseł na Sejm PRL I, IV, V i VI kadencji, prezes Zarządu Głównego Związku Bojowników o Wolność i Demokrację (1980–1983).
Spis treści |
Od 1926 był członkiem Komunistycznej Partii Polski (w latach 1929–1931 sekretarz generalny tej partii). W latach 1931–1935 więziony za działalność polityczną. Ukończył Wydział Filozoficzny Uniwersytetu Warszawskiego. W 1936 pod pseudonimem Andrzej Sokora opublikował powieść Rozdarty bruk.
Uczestnik kampanii wrześniowej, podczas II wojny światowej przebywał w ZSRR, w latach 1943–1944 był współorganizatorem Związku Patriotów Polskich. Po sformowaniu polskich jednostek w ZSRR, był zastępcą dowódcy do spraw polityczno-wychowawczych 1 Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki, następnie 1. Korpusu Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR. Uczestnik bitwy pod Lenino.
Od 1945 do 1947 był posłem do Krajowej Rady Narodowej, w latach 1947–1952 na Sejm Ustawodawczy, a w latach 1952–1976 był posłem na Sejm PRL I, IV, V i VI kadencji (kolejno z okręgów: Łomża, Chorzów, Kielce i Radzyń Podlaski). Od 1948 do 1975 był zastępcą członka KC PZPR. W latach 1945–1948 był sekretarzem Komisji Centralnej Związków Zawodowych. Od 21 listopada 1952 do 19 kwietnia 1956 był ministrem kultury i sztuki, jednym z głównych promotorów tzw. realizmu socjalistycznego (socrealizmu). W latach 1956–1972 był przewodniczącym Komitetu do spraw Radia, od 1960 Radia i Telewizji (Radiokomitetu). Od 1966 do 1990 był redaktorem naczelnym "Miesięcznika Literackiego".
Wieloletni członek Rady Naczelnej i Zarządu Głównego ZBoWiD. W latach 1980–1983 był prezesem Zarządu Głównego ZBoWiD. Był też członkiem Narodowej Rady Kultury oraz przewodniczącym Komitetu Budowy Pomnika Kościuszkowców w Warszawie. W latach 1988–1990 członek Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa. W październiku 1988 roku został mianowany generałem brygady (w okresie władzy gen. Wojciecha Jaruzelskiego). Był długoletnim członkiem Komitetu Redakcyjnego kwartalnika KC PZPR Z Pola Walki, w którym publikowano artykuły na temat historii polskiego i międzynarodowego ruchu robotniczego i komunistycznego. 28 listopada 1988 wszedł w skład Honorowego Komitetu Obchodów 40-lecia Kongresu Zjednoczeniowego PPR - PPS - powstania PZPR, któremu przewodniczył I sekretarz KC PZPR[1].
12 października 1988 roku otrzymał Nagrodę Specjalną Ministra Obrony Narodowej, gen. armii Floriana Siwickiego, za całokształt twórczości literackiej.
Szeroko znany z wesołego cynizmu, umiłowania uciech życia i skłonności do silnego ubarwiania swoich opowieści. Był niejednoznaczną i kontrowersyjną postacią wśród kręgów władzy partyjnej. Pomimo promowania socrealizmu i linii partii komunistycznej, podkreśla się, że jako minister kultury i sztuki zarazem ratował przed represjami część pisarzy i ludzi kultury. Andrzej Wajda działania Sokorskiego jako ministra kultury określił "hańbą dla polskiej kultury". W filmie dokumentalnym pt. Miłość i muzyka — portret Witolda Lutosławskiego (reż. Tadeusz Arciuch), Wajda przytacza wypowiedź Sokorskiego, zdaniem którego Lutosławski powinien być wtrącony pod tramwaj[potrzebne źródło].
Włodzimierz Sokorski był autorem m.in. następujących książek:
|
|||||||
|
|||||
dzieci -syn Maciej
