Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane stronyWał Zygmuntowski – ziemne umocnienia otaczające Warszawę, usypane w latach 1621-1624 z rozkazu króla Zygmunta III Wazy. Powstały po bitwie pod Cecorą na wypadek najazdu Turcji.
Mury Starego Miasta już w XV wieku okazały się za ciasne dla rozwijającego się miasta. Powstałe w tym czasie Nowe Miasto znalazło się poza murami miejskimi, które w XVI wieku zostały dokończone, rozbudowane o drugi ciąg i uzupełnione o Barbakan. Dalszy przyrost ludności powodował rozszerzanie się granic zabudowy miejskiej i wał zygmuntowski otaczał już większy fragment zabudowy - tzn. Stare Miasto, Nowe Miasto i przedmieścia - praktycznie większy obszar dzisiejszej dzielnicy Śródmieście.
Wał ten posiadał na przedpolu suchą fosę i był to wał ziemny umocniony kamieniami, z drogą wewnętrzną. W związku z brakiem konserwacji wobec braku zagrożenia, wały te zostały ostatecznie wchłonięte przez miejską zabudowę - w rejonie Ogrodu Saskiego już w latach 60. XVII wieku. Kolejnym etapem wyznaczającym granice miasta były usypane w końcu XVIII wieku Okopy Lubomirskiego, w czasie potopu szwedzkiego obrona miasta nadal opierała się o stare mury miejskie, wzmocnione dodatkowo umocnieniami ziemnymi[1].
Przebieg umocnień: od północy biegły łukiem wzdłuż koryta rzeczki Nalewki, przecinając ul. Franciszkańską przy zbiegu z ul. Bonifraterską, dalej dochodziły do Arsenału, przez dzisiejszy Plac Bankowy (zachodni fragment) i dalej na południe przez Ogród Saski do ulicy Karowej kończąc się na skarpie wiślanej.
W związku z faktem, że nieznany jest dokładny przebieg wałów, kolejne wykopaliska archeologiczne korygują dokładnie ich przebieg[2], choć jeszcze w okresie międzywojennym zakładano, że dochodziły aż w rejon Pałacu Kazimierzowskiego[3].
|
||||||||||||||||||||
