Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
 |
Ten artykuł od 2012-05 wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji. Informacje nieweryfikowalne mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Aby uczynić artykuł weryfikowalnym, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach. |
Wacłau Łastouski (biał. Вацлаў Юстынавіч Ластоўскі; Vacłaŭ Łastoŭski; pseud. Власт, Юры Верашчака, Ласт, В.Ласт., Уласт; Арцём Музыка, Пагашчанін, Сваяк, Ю.Сулімірскі, Veritatis, Miles, Peregrinus, В.В..., В-..., В.Л., В.Л-скі; В-т; Л.; Ю.В.; ur. 8 listopada 1883 w Koleśnikach koło Dzisny, zm. 23 stycznia 1938 w Saratowie) – białoruski publicysta i polityk, filolog, literaturoznawca, historyk, premier rządu Białoruskiej Republiki Ludowej w latach 1919–1923.
W 1902 wstąpił do PPS na Litwie, w międzyczasie studiował na Uniwersytecie Petersburskim (1904–1905), następnie znalazł się w Rydze, gdzie współpracował z lokalnymi działaczami białoruskimi. Od 1906 do 1908 członek Białoruskiej Socjalistycznej Hramady. Po przeprowadzce do Wilna objął funkcję sekretarza redakcji "Naszej Niwy", później redagował czasopismo "Homan" (1916–1917).
W czasie I wojny światowej przebywał w Wilnie, gdzie stanął na czele Białoruskiego Towarzystwa Wydawniczego oraz kierował Księgarnią Białoruską.
W marcu 1918 wszedł w skład Rady Białoruskiej Republiki Ludowej, w listopadzie tego roku został członkiem Taryby. Od grudnia 1919 kierował pracami rządu BRL w Mińsku. 17 grudnia 1919 aresztowany przez Polaków, wypuszczony po dwóch miesiącach – wyjechał do Rygi, później do Kowna, gdzie stał na czele emigracyjnego rządu do marca 1923.
Organizował antypolską partyzantkę na Białorusi. Od 1923 do 1927 wydawał w Kownie, a później Pradze czasopismo "Krywicz". Po przewrocie Smetony w grudniu 1926 wyjechał na Białoruś, gdzie pracował jako dyrektor Państwowego Muzeum Białoruskiego w Mińsku oraz dziekan katedry etnografii przy Inbelkulcie. W 1928 przyjęty na członka Akademii Nauk Białoruskiej SRR.
21 lipca 1930 aresztowany przez NKWD, oskarżony o stworzenie nacjonalistycznej organizacji Związek Wyzwolenia Białorusi, wyrokiem sądu pozbawiony funkcji członka Akademii oraz zesłany do Saratowa. Ponownie aresztowany w sierpniu 1937, tym razem skazany na karę śmierci. Zrehabilitowany w 1988, częściowo już w 1958 (z drugiego wyroku).
Żoną Łastowskiego była Maria z Iwanowskich Łastowska (1872–1957), litewska pisarka, pisząca razem z Zofią Przybylewską pod pseudonimem "Lazdynų Pelėda" (pol. "Sowa z leszczyniaka").
| Poprzednik Anton Łuckiewicz |
.svg&filetimestamp=20080323055527){kind=small} |
Premierzy Białorusi 1920–1923 |
|
Następca Alaksandr Ćwikiewicz |
