Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane stronyWacław Drozdowski (ur. 1895, zm. 2 sierpnia 1977) – dziennikarz, prawnik, uczestnik wojny 1919–1920, pionier Wrocławia.
Studiował na Politechnice Warszawskiej oraz Wydziałach Prawnych Uniwersytetu Warszawskiego i Poznańskiego. Był redaktorem i publicystą licznych gazet w Warszawie i Poznaniu; wieloletni sekretarz głównego dziennika Narodowej Demokracji "Gazeta Warszawska".
Działacz Narodowego Zjednoczenia Młodzieży Akademickiej (prezes w 1920), późniejszej Młodzieży Wszechpolskiej, Związku Ludowo-Narodowego i Stronnictwa Narodowego.
W 1926 pojedynkował się z ówczesnym płk Bolesławem Wieniawa-Długoszowskim.
W 1915 pracował w Straży Obywatelskiej. Był członkiem Korporacji Akademickiej Welecja.
Po II wojnie światowej organizował we Wrocławiu Tymczasowy Zarząd Państwowy (zajmujący się pozostawionym mieniem) i pełnił funkcję naczelnika w Zarządzie Nieruchomości Miejskich. W latach 1947–1948 dziennikarz w „Naprzodzie Dolnośląskim”, a w okresie 1948–1964 (do emerytury) w „Słowie Polskim”, w którym był wieloletnim kierownikiem działu miejskiego i wychowawcą licznej rzeszy młodych dziennikarzy. Znany z walki o problemy miasta na łamach „Słowa Polskiego”. Jeden z twórców Towarzystwa Miłośników Wrocławia. Był wiceprezesem Oddziału Wrocławskiego Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich i współorganizatorem konkursu „Ukwiecamy Wrocław”.
Zmarł 2 sierpnia 1977, został pochowany na cmentarzu św. Wawrzyńca przy ul. Bujwida we Wrocławiu.
Pośmiertnie ukazały się wspomnienia Drozdowskiego „Zapiski starego reportera”.
