Walentynian II

Walentynian II
Imiona	Flavius Valentinianus
Panował jako	Valentinianus Augustus
Czas panowania	22 listopada 375 r. – 15 maja 392 r.
Data urodzin	371 r.
Data śmierci	15 maja 392 r. – Vienne
Moneta
Lista cesarzy rzymskich
Multimedia w Wikimedia Commons

Walentynian II, Flavius Valentinianus, Valentinianus II (ur. 371, zm. 15 maja 392) – syn Walentyniana I i jego drugiej żony – Justyny. Był cesarzem Wschodniego Cesarstwa Rzymskiego od 375 roku (miał wtedy jedynie 4 lata) i współrządził ze swoim przyrodnim bratem – Gracjanem (miał 17 lat).

Walentynian został uznany współcesarzem przez Gracjana i Walensa. Zarządzał, a właściwie jego matka Justina, Italią, Ilirią i rzymską Afryką.

Justina była arianką, dlatego też na dworze w Mediolanie zwalczano katolików, których przywódcą był biskup Mediolanu Ambroży (późniejszy święty). Popularność Ambrożego wzrosła w końcu tak bardzo, że pozycja dworu cesarskiego i samego cesarza wyraźnie spadła, Rzymianie zaczęli popierać katolików. W 383 (roku śmierci Gracjana) Magnus Maximus, który dowodził armią rzymską w Brytanii przekroczył Alpy w Panonii i zagroził samemu Mediolanowi, a w 387 obwołał się zarządcą wszystkich północnych prowincji.

Walentynian wraz z matką uciekli do Teodozjusza I, cesarza Wschodniego Cesarstwa Rzymskiego, gdyż jego żoną była Galla – siostra Walentyniana. Walentynian wrócił na tron dopiero w 388 dzięki Teodozjuszowi, pod jego wpływem nawrócił się też na katolicyzm.

Cztery lata później Walentynian został zamordowany w Vienne w Galii, prawdopodobnie na zlecenie frankijskiego generała, Arbogasta, który był w tamtym czasie największym wrogiem cesarza^{[potrzebne źródło]}.

Poprzednik Walentynian I i Walens

Cesarz rzymski (współrządy z Walensem, Gracjanem i Teodozjuszem I) 371 - 392

Następca Teodozjusz I