Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Walerij Popienczenko | |||||||||||||||||||||
| Wzrost | 175 cm | ||||||||||||||||||||
| Masa ciała | 75 kg | ||||||||||||||||||||
| Dyscypliny | boks | ||||||||||||||||||||
| Dorobek medalowy | |||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||
Walerij Władimirowicz Popienczenko ros. Валерий Владимирович Попенченко (ur. 26 sierpnia 1937 w Kuncewie, zm. 15 lutego 1975 w Moskwie) – radziecki bokser, mistrz olimpijski i dwukrotny mistrz Europy.
Wychował się w Taszkencie, a od 1955 służył w wojsku w Leningradzie. Zdobył po raz pierwszy mistrzostwo ZSRR w 1959. W 1960 przegrał w półfinale mistrzostw z Jewgienijem Fieofanowem i to on pojechał na igrzyska olimpijskie w Rzymie.
Popienczenko potem zdobywał mistrzostwo ZSRR w klatach 1961-1965, zawsze w wadze średniej. Wystartował w niej w mistrzostwach Europy w 1963 w Moskwie i zdobył tytuł mistrzowski (w finale pokonał Iona Moneę z Rumunii). Rok później na igrzyskach olimpijskich w 1964 w Tokio został mistrzem olimpijskim w tej kategorii wagowej, wygrywając w półfinale z Tadeuszem Walaskiem, a w finale z Niemcem Emilem Schulzem. Zdobył na tych igrzyskach Puchar Vala Barkera przyznawany dla najlepszego technicznie boksera.
Na mistrzostwach Europy w 1965 w Berlinie obronił tytuł mistrzowski w wadze średniej. Wkrótce potem zakończył karierę bokserską. Ukończył później studia techniczne i pracował jako inżynier budownictwa. Podczas pracy uległ śmiertelnemu wypadkowi spadając z niezabezpieczonych schodów dwa pietra w dół.
W 1963 i 1964 walczył w meczach reprezentacji ZSRR z Polską, przegrywając i wygrywając z Tadeuszem Walaskiem.
