Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane stronyMiędzynarodowy Festiwal Muzyki Współczesnej „Warszawska Jesień” – największy w Polsce i jeden z ważniejszych na świecie festiwal o randze międzynarodowej poświęcony muzyce współczesnej, organizowany przez Związek Kompozytorów Polskich. Przez kilkadziesiąt lat był jedynym festiwalem muzyki najnowszej w środkowej i wschodniej części Europy.
Festiwal odbywa się corocznie od 1956 (z wyjątkiem lat 1957 i 1982 – z powodu stanu wojennego), z reguły w drugiej połowie września i trwa osiem dni.
Pomysł zorganizowania festiwalu powstał w 1955, na forum Związku Kompozytorów Polskich (pomysłodawcami byli Tadeusz Baird i Kazimierz Serocki). Zamiarem ich było zapoznanie polskiej publiczności z nowoczesną muzyką zachodnią i przerwanie izolacji, w jakiej znalazły się polskie środowiska artystyczne w latach stalinowskich.
Pierwszy festiwal trwał od 10 do 20 października 1956, zbiegając się z październikową odwilżą polityczną w Polsce. Wzięły w nim udział: orkiestra Radia Francuskiego z Paryża, Wiener Symphoniker, zespoły z Bukaresztu, Brna i Moskwy, a także polska orkiestra Filharmonii Narodowej i Filharmonia Śląska z Katowic (wówczas Stalinogrodu). W programie, obok utworów stosunkowo nowych, znajdowała się również klasyka, gdyż w tych latach nie było jeszcze zwyczaju wypełniania całego wieczoru nowoczesnymi utworami.
Poczynając od pierwszego festiwalu, „Warszawskim Jesieniom” przez długie lata towarzyszyło ogromne zainteresowanie publiczności i krytyki. W czasach PRL festiwale stały się „oknem wystawowym” muzyki polskiej, a z czasem wschodnioeuropejskiej w ogóle dla muzyków i krytyków przybywających na nie z Zachodu, a zachodniej awangardy – dla publiczności polskiej. Przyczynił się też do rozwoju tzw. polskiej szkoły kompozytorskiej.
Można było na Warszawskiej Jesieni poznać dzieła znanych kompozytorów z początku XX wieku, dotąd nieznanych polskiej publiczności: Schönberga, Berga, Weberna, Varese’a, a nawet Bartóka czy Strawinskiego. Pojawiła się też awangarda lat 60.: Boulez, Nono, Dallapiccola, Maderna, Cage. Kompozytorzy, wykonawcy, krytycy i muzykolodzy z Zachodu przyjeżdżali do Warszawy aby poznać kulturę muzyczną krajów zza żelaznej kurtyny.
Początkowo festiwal planowano jako biennale, toteż następny odbył się dopiero w 1958, ale później „Warszawskie Jesienie” odbywały się już co roku, z wyjątkiem 1982 roku (z uwagi na stan wojenny).
