| Wawrzyniec Staliński | ||
| Imię i nazwisko | Wawrzyniec Staliński | |
| Data i miejsce urodzenia |
28 lipca 1899 Rogoźno, Polska |
|
| Data i miejsce śmierci |
3 czerwca 1985 Wrocław, Polska |
|
| Pseudonim | "Nynek" | |
| Pozycja | napastnik | |
| Informacje klubowe | ||
| Numer | 9 | |
| Kariera seniorska | ||
|---|---|---|
| Lata | Klub | M (G) |
| ?-1913 1914-1919 1919-1930 |
Sparta Poznań Posnania Poznań Warta Poznań |
? (22+52) |
| Reprezentacja narodowa | ||
| Lata | Reprezentacja | |
| 1922-1928 | 13 (11) | |
Wawrzyniec Staliński (ur. 28 lipca 1899[1] we Wrocławiu[1] w Rogoźnie (inne źródła podają Poznań[1]), zm. 3 czerwca 1985[1] we Wrocławiu[1]) - polski piłkarz, reprezentant Polski.
Spis treści |
W rodzinnym mieście Rogoźnie, już jako 11-letni chłopak, wraz ze swoimi starszymi kolegami, namiętnie uganiał za piłką. Po przeniesieniu się do Poznania, na krótko został zawodnikiem Sparty Poznań, aby następnie grać w Posnanii Poznań. W 1919 roku zasilił szeregi Warty Poznań, pozostając temu klubowi wierny do końca kariery. Należał do najlepszych piłkarzy w historii klubu. Charakteryzował się silną budową ciała, wielką sprawnością fizyczną, przebojowością i ofensywnym stylem gry. Perfekcyjnie opanował sztukę zdobywania bramek. Dzięki tym cechą był przez długie lata "królem strzelców" w klubie i czołowym snajperem tak w lidze jak i w reprezentacji. Był napastnikiem, który potrafił zagrać na pozycji kierownika ataku, tak na łączniku, jak i na pozycji skrzydłowego. To w dużej mierze jego widowiskowa gra, ściągała tłumy kibiców na stadiony całej Polski.
W drużynie narodowej zadebiutował 3 września 1922 w Czerniowcach w meczu z Rumunią (1:1). Był rezerwowym na Igrzyskach Olimpijskich w Paryżu w 1924. Ostatnie spotkanie w reprezentacji rozegrał 27 października 1928 roku w Pradze w meczu z Czechosłowacją (3:2). Ogółem w reprezentacji w 13 spotkaniach zdobył 11 bramek. Zagrał też w jednym meczu uznanym za nieoficjalny (23 maja 1925 z Czechosłowacją)[2] . Był pierwszym polskim zawodnikiem w historii reprezentacji, który zdobył trzy gole w jednym meczu (08.08.1926 z Finlandią)[2] .
| L.p. | Data | Miejsce | Gospodarz | vs | Gość | Wynik | Bramki | Uwagi |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| 1. | 3 września 1922 | Czerniowce |
|
|
|
mecz towarzyski | ||
| 2. | 23 września 1923 | Helsinki |
|
|
|
mecz towarzyski | ||
| 3. | 25 września 1923 | Tallinn |
|
|
|
mecz towarzyski | ||
| 4. | 1 listopada 1923 | Kraków |
|
|
|
mecz towarzyski | ||
| 5. | 18 maja 1924 | Sztokholm |
|
|
|
mecz towarzyski | ||
| 6. | 31 sierpnia 1924 | Budapeszt |
|
|
|
mecz towarzyski | ||
| 7. | 30 sierpnia 1925 | Helsinki |
|
|
|
mecz towarzyski | ||
| 8. | 2 września 1925 | Tallinn |
|
|
|
mecz towarzyski | ||
| 9. | 1 listopada 1925 | Kraków |
|
|
|
mecz towarzyski | ||
| 10. | 8 sierpnia 1926 | Poznań |
|
|
|
mecz towarzyski | ||
| 11. | 20 sierpnia 1926 | Budapeszt |
|
|
|
mecz towarzyski | ||
| 12. | 1 lipca 1928 | Katowice |
|
|
|
mecz towarzyski | ||
| 13. | 27 października 1928 | Praga |
|
|
|
mecz towarzyski |
W 1929 z Wartą Poznań zdobył Mistrzostwo Polski. 19 sierpnia 1928 w meczu przeciwko TKS Toruń (2:2) wystąpił po raz 300 w barwach Warty[3].
Po zakończeniu kariery piłkarskiej, został cenionym sędzią ligowym. Po wojnie wycofał się z czynnego życia sportowego. Los swój związał na długie lata z Wrocławiem, "piłka pozostała dla niego tylko wspomnieniem i okazją do westchnień: dawniej to się gole strzelało! "
|
|||||||