Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
Wdzięk - właściwość dzieła literackiego, dzieła sztuki uważana przez pewne teorie estetyczne za konieczny warunek jego piękna, albo też za czynnik wobec piękna nadrzędny.
Kategoria wdzięku znana była w estetyce antycznej. Odpowiadał jej grecki termin charis i łaciński venustas. Była szczególnie ceniona od czasów renesansu. Dużą rolę grała w poglądach teoretyków renesansu, takich jak np. G. Pico, P. Bembo, B. Castiglione, natomiast dla przedstawicieli rokoka i préciosité stała się podstawowym kryterium wartości sztuki. Wdzięk określany był jako przeciwieństwo sztuczności, jako wynik umiejętnego ukrycia wysiłku twórczego, odrzucania sztywnych reguł i osiągnięcia efektu lekkości i swobody dzieła. Utożsamiany był niekiedy z bogactwem i ozdobnością utworu, częściej zaś traktowany jako właściwość, której istoty nie da się bliżej określić (je ne sais quoi), o której sądzić można wyłącznie na podstawie smaku.
