| Wenanty Zubert Bronisław Zubert |
|
| ojciec, profesor | |
| Data i miejsce urodzenia | 28 kwietnia 1935 |
| Wyznanie | katolickie |
| Kościół | rzymskokatolicki |
| Inkardynacja | Franciszkanie |
| Śluby zakonne | 15 grudnia 1956 |
| Prezbiterat | 14 sierpnia 1958 |
| Odznaczenia | |
Bronisław Wenanty Zubert (ur. 28 kwietnia 1935 w Katowicach[1]) – duchowny katolicki, franciszkanin, profesor zwyczajny doktor habilitowany Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, kanonista, były kierownik Katedry Prawa Kanonicznego na Wydziale Teologii Uniwersytetu Opolskiego oraz Katedry Prawa Sakramentów i Instytutów Życia Konsekrowanego KUL.
Spis treści |
Ojciec Zubert urodził się w Katowicach w rodzinie Józefa i Marii z d. Rydzek. W latach 1948–1950 uczył się w Niższym Seminarium Duchownym OO. Franciszkanów w Nysie. Do nowicjatu we franciszkańskiej Prowincji Wniebowzięcia NMP wstąpił 20 sierpnia 1952. Pierwszą profesję zakonną złożył 25 sierpnia 1953. Studia filozoficzne odbył w latach 1953–1955 w Wyższym Seminarium Duchownym OO. Franciszkanów w Opolu, teologiczne w latach 1955–1959 w Wyższym Seminarium swojej macierzystej prowincji zakonnej w Katowicach-Panewnikach. Śluby wieczyste złożył 15 grudnia 1956 w Bazylice św. Ludwika w Panewnikach, gdzie też otrzymał święcenia kapłańskie z rąk bpa Herberta Bednorza 14 sierpnia 1958[2].
W 1962 został skierowany przez prowincjała Teofila Zawięję OFM na studia kanonistyczne na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Stopień magistra i licencjusza uzyskał w 1962 na podstawie pracy Przeszkoda wieku do małżeństwa w prawie żydowskim, rzymskim i germańskim napisanej pod kierunkiem ks. prof. dr hab. Józefa Rybczyka. Pracę doktorską napisaną pod kierunkiem tego samego profesora Małżeńska przeszkoda wieku w prawodawstwie Kościoła Zachodniego do Soboru Trydenckiego obronił 13 grudnia 1967. W swojej późniejszej karierze naukowej aż trzykrotnie był stypendystą Fundacji Aleksandra Humboldta w Instytucie Prawa Kanonicznego na Wydziale Teologii Uniwersytetu Ludwiga Maksymiliana w Monachium oraz na Katolickim Uniwersytecie w Nijmegen[2].
Habilitował się w 1981 na podstawie pracy Wiedza konieczna o heteroseksualności i trwałości małżeństwa w nauce prawa kanonicznego i jurysprudencji (1517–1917). Studium historyczno-prawne. Tytuł profesora uzyskał w 1992. Od 1996 był profesorem zwyczajnym KUL-u. Przez wiele lat był wykładowcą w seminariach franciszkanów i diecezjalnym w Katowicach. Prowadził też wykłady z zakresu prawa zakonnego i sakramentalnego w Spiskiej Kapitule na Słowacji oraz w Welehradzie w Czechach[2].
Ojciec Zubert jest członkiem kilku towarzystw naukowych w Polsce i zagranicą: Towarzystwa Naukowego KUL, Towarzystwa Kanonistów Polskich, Societas Humboldtiana Polonorum z siedzibą w Poznaniu, Consotiatio Internationalis pro Studio Iuris Canonici Promovendo (Rzym) oraz Iuris Medii Aevi Consotiatio (Waszyngton-Monachium). W 2001 otrzymał Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, w 2005 Medal Komisji Edukacji Narodowej. W 2011 został doktorem honoris causa Katolickiego Uniwersytetu Péter Pázmány w Budapeszcie[3]. Pod kierunkiem o. profesora z zakresu prawa sakramentów powstało siedem prac doktorskich.
Profesor Zubert włada biegle językiem niemieckim, mieszka w klasztorze franciszkańskim w Katowicach-Panewnikach[4].
Przedmiotem pracy naukowej o. Zuberta były różne aspekty dotyczące prawa małżeńskiego i prawa sakramentalnego: