Wenczesław Poniż, właśc. Venčeslav Poniž (ur. 25 września 1900 w Vipavie, zm. 20 listopada 1967 w Warszawie) – inżynier dróg i mostów, konstruktor budowlany.
W latach 1919–1926 studiował na wydziale inżynierii politechnik: w Wiedniu, Pradze, a następnie Lwowie gdzie ukończył studia w 1926.
W 1934 uzyskał tytuł doktora nauk technicznych oraz obywatelstwo polskie. Habilitował się przed 1939. W 1935 przeniósł się na Politechnikę Warszawską gdzie pracował jako wykładowca na Wydziale Architektury, a w latach 1940–1944 również w ramach tajnego nauczania.
Po II wojnie światowej był wykładowcą w Państwowej Wyższej Szkole Technicznej oraz Politechnice Warszawskiej. W 1946 został profesorem Politechniki Warszawskiej. Od 1960 członkiem Polskiej Akademii Nauk.
W okresie 1926–1927 współpracował ze Stefanem Bryłą przy budowie stalowego mostu w Łowiczu. W latach 1931–1933 wraz ze Stefanem Bryłą stworzyli projekt spawanej konstrukcji stalowej dla warszawskiego biurowca Towarzystwa Ubezpieczeń "Prudential" przy pl. Napoleona. W tym samym roku współprojektował Centralny Dworzec Pocztowy w Warszawie u zbiegu ulic Chmielnej i Żelaznej.
Po II wojnie światowej pracował w Warszawie przy odbudowie Hal Mirowskich i Teatru Wielkiego, jak również budowie Ściany Wschodniej przy ul. Marszałkowskiej, Huty Warszawa, gmachu Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego przy pl. Trzech Krzyży i hal Fabryka Samochodów Osobowych na Żeraniu.
W latach 1947–1948 był dyrektorem naczelnym Przedsiębiorstwa Budownictwa Przemysłowego. W okresie 1948–1952 dyrektorem naukowym Centralnego Biura Projektów i Studiów Budownictwa Przemysłowego.
Pracował również jako projektant i konsultant wielu budów jak np.: mostu w Szczecinie, przebudowy wieży na Targach Poznańskich, budowy Nowej Huty i innych.