Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Wendy Hiller | |||||||||
 Wendy Hiller w filmie Wiem, dokąd zmierzam z 1945 roku |
|||||||||
| Prawdziwe imię i nazwisko | Wendy Margaret Hiller | ||||||||
| Data i miejsce urodzenia | 15 sierpnia 1912 Bramhall |
||||||||
| Data i miejsce śmierci | 14 maja 2003 Beaconsfield |
||||||||
| Zawód | Aktorka | ||||||||
| Współmałżonek | Ronald Gow (1937-1993) | ||||||||
| Lata aktywności | 1937-1993 | ||||||||
|
|||||||||
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|||||||||
Dama Wendy Margaret Hiller DBE (ur. 15 sierpnia 1912 w Bramhall, zm. 14 maja 2003 w Beaconsfield) − brytyjska aktorka filmowa i teatralna, laureatka Oscara za rolę drugoplanową w filmie Osobne stoliki. Jej kariera trwała prawie sześćdziesiąt lat. Mimo wielu znaczących występów filmowych, pozostała zapamiętana przede wszystkim jako aktorka teatralna.
Spis treści |
Urodziła się w Bramhall, przedmieściach Stockportu, w hrabstwie Cheshire, jako córka Marie Hiller (z domu Stone), i Watkina Franka Hillera, producenta bawełny w Manchesterze. Hiller zaczęła profesjonalną karierę jako aktorka w laboratorium teatralnym w Manchesterze na początku 1930 roku. Po raz pierwszy odniosła sukces jako mieszkanka slumsów Sally Hardcastle w teatralnej wersji Love on the Dole z 1934 roku. Sztuka stała się ogromnym sukcesem i wyjechała w tournee po regionalnych teatrach Anglii. W 1935 roku spektakl zawędrował na West End do Garrick Theatre. Wyszła za mąż za autora tej sztuki Ronalda Gowa, piętnaście lat od niej starszego, w roku 1937 (tym samym roku zadebiutowała w filmie Lancashire Luck, którego scenariusza autorem był Gow).
Pod naciskiem George'a Bernarda Shawa, wystąpiła jako Eliza Doolittle w filmowej wersji Pigmaliona (1938) z Leslie Howardem w roli profesora Higginsa. Tym występem zdobyła swoją pierwszą nominację do Oscara, rola stała się jedną z jej najbardziej znanych ról filmowych. W 1939 roku jako pierwsza Brytyjka występująca w brytyjskim filmie, otrzymała nominację do Oscara. Była też pierwszą aktorką, która wypowiedziała słowo "cholerny" ((ang.) bloody) w brytyjskim filmie, kiedy to postać Elizy grana przez Wendy stwierdza: "Cholernie mało prawdopodobne, biorę taksówkę!" ((ang.) Not bloody likely, I'm going in a taxi!).
Pomimo szybkiego sukcesu i ofert z Hollywood, wróciła na scenę w pełnym wymiarze czasu po 1945 r. i tylko od czasu do czasu przyjmowała role filmowe. Po powrocie do filmu w 1950 roku wcieliła się w rolę wykorzystywanej żony w obrazie Wykolejeniec (1952), by do roku 1957 zagrać tylko w dwóch obrazach. Została nagrodzona Oscarem dla najlepszej aktorki drugoplanowej w 1959 roku za film Osobne stoliki (1958), gdzie wcieliła się w postać Pat Cooper, samotnej kierowniczki hotelu. W filmie Hiller partnerował Burt Lancaster. Pomimo laurów pozostawała w niej bezkompromisowa obojętność na gwiazdy filmu, o czym świadczy jej reakcja na wieść o tym, że otrzymała Oscara: "nieważne zaszczyty, zimna gotówka jest tym, co dla mnie znaczy najwięcej". Hiller otrzymała trzecią nominację do Oscara za rolę prostej, niewybrednej, ale poczciwej Lady Alice More, graną u boku Paula Scofielda w obrazie Oto jest głowa zdrajcy (1966). Następnie Hiller wróciła do swojej roli z londyńskiej sceny w filmie Toys in the Attic (1963), który przyniósł jej nominację do Złotego Globu. Wendy wcieliła się w postać starszej siostry, grając u boku Deana Martina i Geraldine Page.
Jej wizerunek dominującej, zaborczej matki w filmie Synowie i kochankowie (1960), przyniósł jej nominację do nagrody BAFTA w kategorii najlepsza aktorka drugoplanowa. Za rolę Wielkiej Księżnej Rosji w filmie Morderstwo w Orient Expressie (1974), zdobyła międzynarodowe uznanie i Evening Standard British Film Award dla najlepszej aktorki. Inne ważne role w późniejszych latach to: uciekająca z nazistowskich Niemiec po śmierci męża Rebecca Weiler w Przeklętym rejsie (1976) i matka przełożona London Hospital w obrazie Człowiek słoń (1980).
Uważana jest za jeden z najważniejszych brytyjskich talentów dramatycznych. Otrzymała tytuł szlachecki Oficera Imperium Brytyjskiego (OBE) w 1971 roku, aby w 1975 zostać podniesioną do tytułu Damy komandora (DBE).
|
|
||
| Poprzednik Miyoshi Umeki za Sayonara |
Oscar dla Najlepszej aktorki drugoplanowej 1959 za Osobne stoliki |
Następca Shelley Winters za Pamiętnik Anny Frank |
