Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Wenera 1 | |
|---|---|
 |
|
| Inne nazwy | Wenus 1, 1961 Gamma 1, ASM 1, Sputnik 8 |
| Zaangażowani | ZSRR |
| Indeks COSPAR | 1961-003A |
| Rakieta nośna | Mołnia 8K78 |
| Miejsce startu | Bajkonur, Kazachstan |
| Cel misji | Wenus |
| Orbita (docelowa, początkowa) | |
| Okrążane ciało niebieskie | Słońce |
| Perycentrum | 0,7183 j.a. |
| Apocentrum | 1,019 j.a. |
| Okres obiegu | 311,1 d |
| Nachylenie | 0,58° |
| Czas trwania | |
| Początek misji | 12 lutego 1961 (00:34:36 UTC) |
| Koniec misji | 19 lutego 1961 |
| Wymiary | |
| Wymiary | wysokość ok. 2 m; średnica ok. 1 m |
| Masa całkowita | 643,5 kg |
Wenera 1 (ros. Венера, pol. Wenus) – radziecka bezzałogowa sonda kosmiczna przeznaczona do badania planety Wenus. Głównym celem było zbadanie promieniowania korpuskularnego i pola magnetycznego między Ziemią a Wenus oraz w otoczeniu Wenus. Sonda miała zderzyć się z powierzchnią planety, lecz nie doszło do tego.
Spis treści |
Wenera 1 była pierwszym statkiem w historii pomyślnie wysłanym w kierunku Wenus. Statek został wyniesiony przez rakietę na orbitę okołoziemską, tzw. parkingową, o wysokości w perygeum 229 km, a w apogeum 282 km. Pozostawał tam przez pewien czas z ostatnim członem rakiety nośnej. Następnie ten ostatni wystrzelił sondę na orbitę heliocentryczną przecinającą orbitę Wenus. Miała zderzyć się z planetą i pozostawić na niej kulę z proporczykiem ZSRR. 19 lutego - 7 dni po starcie - w odległości około 2 milionów kilometrów z przyczyn technicznych została utracona łączność ze statkiem. Prawdopodobnie wskutek intensywnego wzrostu wiatru słonecznego. Wskutek braku łączności nie można było przeprowadzić manewrów korekcyjnych trajektorii i sonda minęła planetę między 19 a 20 maja 1961 w odległości 99 858 km.
Sonda składała się z cylindra z umieszczoną na szczycie kopułą, o całkowitej wysokości 2,035 m i średnicy 1,050 m. Z korpusu, poprzecznie, wystawały dwa panele słoneczne o całkowitej powierzchni 2 m2. Do cylindra przymocowana była przeszło dwumetrowej średnicy siatkowa antena paraboliczna o dużym zysku. Kopuła zawierała sferę ciśnieniową, w której był umieszczony proporczyk ZSRR, przystosowaną do pływania po domniemanym oceanie wenusjańskim. Miała się tam znaleźć po planowanym uderzeniu w Wenus. Wenera 1 nie miała własnego systemu napędowego, lecz posiadała silniczki korekcyjne wykorzystujące azot. Temperatura była kontrolowana przez żaluzje termiczne.
Sonda przy starcie ważyła 923 kg. Przy końcu misji, na orbicie heliocentrycznej, miała masę 643,5 kg.
|
||||||||||
