Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| White Lies | |
 White Lies podczas Festiwalu w Reading, 23 sierpnia 2008 roku |
|
| Rok założenia | 2007 |
| Pochodzenie |  (Ealing) |
| Gatunek | Rock alternatywny Post-punk revival Synth pop[1] |
| Wytwórnia płytowa | Fiction Geffen[2] Chess Club |
| Obecni członkowie | |
| Harry McVeigh Charles Cave Jack Lawrence-Brown |
|
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
| Strona internetowa | |
White Lies – brytyjskie trio rocka alternatywnego pochodzące z Ealing w zachodnim Londynie w Wielkiej Brytanii[3][4]. Początkowo zespół występował pod nazwą Fear of Flying.
Grupę tworzą Harry McVeigh (śpiew, gitara rytmiczna, keyboard), Charles Cave (gitara basowa, wokal wspierający) i Jack Lawrence-Brown (perkusja)[5]. Ich debiutancki album To Lose My Life..., wydany 19 stycznia 2009 roku, zadebiutował na pierwszym miejscu UK Albums Chart[6].
Spis treści |
Zarówno Cave jak i Lawrence-Brown pochodzą z Pitshanger Village w północnym Ealing. Po raz pierwszy razem zagrali na występie szkolnym w North Ealing Primary School[7]. McVeigh (z Shepherd's Bush[8]) dołączył do nich dwa lata później[9] i wspólnie, zaczęli występować pod nazwą Fear of Flying. Cave opisał grupę jako "weekendowy projekt", który z czasem poprzedzał na koncertach takich artystów jak The Maccabees, Jamie T i Laury Marling[10]. Pod tą nazwą wydali, w niezależnej wytwórni płytowej Young and Lost Club, dwa, winylowe, single z podwójną stroną A "Routemaster/Round Three" 7 sierpnia 2006 roku i "Three's a Crowd/Forget-Me-Nots" 6 grudnia 2006[11]. Oba wydawnictwa zostały wyprodukowanie przez znanego realizatora Blur i The Smiths, Stephena Streeta. Zagrali również, na odbywającym się co roku festiwalu Underage Festival w Anglii, 10 sierpnia 2007 roku[12].
Dwa tygodnie wcześniej, członkowie grupy rozpoczęli naukę na uniwersytecie. Związku z tym zdecydowali się wziąć rok przerwy i stworzyć nowy materiał, z którego jednak grupa nie była zadowolona. Basista Charles Cave powiedział o tym okresie tak: "Nie mogliśmy napisać nic więcej niż pseudokomiczne wynurzenia, które nie obchodziły nawet nas samych"[10]. Fear of Flying rozpadło się w październiku 2007 roku[13] czego wyrazem był komunikat na napisany na ich stronie MySpace: "Fear of Flying is DEAD ... White Lies is alive!"[10] Wraz z nazwą zmieniła zmieniła się również stylistyka grupy[14]. Zapytany o zmianę nazwy podczas wywiadu dla jednej z rozgłośni radiowych w San Francisco Jack Brown powiedział: "My po prostu pomyśleliśmy tak: powinniśmy wykonywać nasze piosenki jako inna grupa. Mieliśmy utwory, które nie pasowały do stylistyki Fear of Flying a do White Lies pasują idealnie"[15].
Jako White Lies po raz pierwszy zagrali 27 lutego 2008 roku w Hoxton Square Bar & Kitchen. Do występu przygotowywali się ponad dwa miesiące[10]. Wśród publiczności znaleźli się przedstawiciele wytwórni płytowych, dzięki którym otrzymali wiele propozycji kontraktów. Grupa zdecydowała się na Fiction Records. Pytani o swoją nazwę, odpowiadają, że wybrali ją dlatego, że "niewinne kłamstwa są takie powszechne ale jednak trochę mroczne i to są określenia jakimi postrzegają siebie"[16]. Prezenter BBC Radio 1, Zane Lowe, 5 lutego 2008 roku, nazwał Death, "najgorętszym nagraniem na świecie". Powiedział tak o tej piosence, jeszcze przed jej oficjalnym wydaniem[17]. Ich telewizyjny debiut miał miejsce podczas programu Later... with Jools Holland, 30 maja 2008 roku. Zagrali wtedy dwa single Unfinished Business oraz Death[18][19]. Podczas ubiegłorocznych wakacji grupa wzięła udział w BBC Introducing podczas Radio 1's Big Weekend w mieście Maidstone w hrabstwie Kent, 11 maja 2008 roku[20]. Znaczące dla ich kariery były występy na największych festiwalach muzycznych na czele z festiwalem Oxegen, T in the Park czy Reading i Leeds Festivals[21]. Ich pierwsza trasa koncertowa obejmowała 13 występów w Wielkiej Brytanii między wrześniem a październikiem 2008 roku[22]. Począwszy od maja 2008[23], White Lies spędzili dwa miesiące na sesji nagraniowej swojego debiutanckiego albumu, które miały miejsce w Londynie i Belgii[24][25]. Zapisy z niej wstępnie nazwali To Lose My Life or Lose My Love[26]. Tytuł zaczerpnięto z pierwszych słów utworu "To Lose My Life". Określono również wstępnie datę ukazania się wydawnictwa na styczeń 2009[27]. Przez październik grupa koncertowała, podczas swojej małej trasy koncertowej, w Stanach Zjednoczonych. Panowie wystąpili między innymi na CMJ Music Festival między 23 a 24 października wraz z takimi wykonawcami jak Jay Reatard, Amazing Baby i Violens[28]. Następnie grupa ponownie udała się w trasę po Anglii, tym razem jako support Glasvegas. Koncertów odbyło się 15 między listopadem a grudniem 2008[29]. Magazyn NME, 29 października na swojej stronie internetowej oficjalnie ogłosił, że album ukaże się pod skróconym tytułem To Lose My Life... i prawdopodobnie odbędzie się to 12 stycznia. Zespół zdecydował się aby album promował wydany, tydzień przed premierą płyty singel "To Lose My Life"[25]. Teledysk do "To Lose My Life" swoją premierę miał na stronie MySpace grupy 21 listopada 2008[30] jeszcze przed emisją na antenie MTV Two i dodaniu do playlisty NME.
11 listopada 2008 roku, tygodnik NME ogłosił, że White Lies wystąpią podczas ShockWaves NME Tours wraz z Friendly Fires, Florence and the Machine i Glasvegas. Ich trasa koncertowa, która rozpoczęła się początkiem 2009 roku obejmowała 17 miast Wielkiej Brytanii[31]. 7 stycznia 2009 roku, NME napisało, że bilety na występy grupy zostały wyprzedane[32]. Ostatni koncert w 2008 roku dali, podczas organizowanego przez radio Xfm Winter Wonderland, festiwalu odbywającego się w Londynie, 3 grudnia[33]. Uczestniczyli również w organizowanym przez NME tzw. Big Gig (dużym występie) wraz z czterema innymi zespołami, 26 lutego 2009[34]. Zajęli również drugie miejsce w organizowanym co roku rankingu BBC Sound of..., w którym brytyjscy dziennikarze typują dziesiątkę debiutantów, którzy są najbardziej godni zauważenia[35]. Ich piosenka "From the Stars", 30 grudnia 2008, stała się w sklepie iTunes, singlem tygodnia[36]. W styczniu 2009, White Lies znaleźli się na okładce brytyjskiego czasopisma The Fly. W tym samym miesiącu zajęli trzecie miejsce w kategorii Critics' Choice nagrody Brit Awards, zaraz za Florence and the Machine i Little Boots[37]. Wraz z ukazaniem się płyty i singla zespół zagrał podczas Live Lounge dla programu prowadzonego przez Jo Whiley z BBC Radio 1, 14 stycznia 2009. Zagrali wtedy To Lose My Life oraz cover Kanyego Westa Love Lockdown[38]. Później tę piosenkę umieścili na stronie B singla Farewell to the Fairground[39], wydanego 23 marca 2009.
White Lies zadebiutowali swoją płytą, "To Lose My Life..." na pierwszym miejscu UK Album Chart, warto zauważyć, że był to pierwszy debiut na 1 miejscu w 2009 roku[40]. Podczas promocji nowego albumu grupa wystąpiła w kanale telewizyjnym stacji Channel 4, 4Music podczas koncertu Shockwaves Album Chart Show[41] i w Late Show with David Letterman[42]. Występ w tym ostatnim programie był ich pierwszym telewizyjnym wystąpieniem emitowanym w USA[43]. Zespół poprzedzał podczas koncertów Snow Patrol, podczas ich trasy koncertowej po Wielkiej Brytanii i Irlandii[44], grupa zaplanowała występy, już jako główny wykonawca, w Europie, Ameryce Północnej, Japonii i Wielkiej Brytanii[45]. Przy czym w Ameryce Północnej występują, w organizowanej przez NME trasie, wraz z Friendly Fires. Zespoły będą supportowane przez The Soft Pack[46]. White Lies zagrali już na siedmiu z zapowiedzianych piętnastu koncertów w tym na festiwalu South by Southwest[47]. Zespół zapowiedział koncerty na festiwalach takich jak Festiwal na wyspie Wight[48], T in the Park[49], Oxegen[50], Festival Internacional de Benicàssim[51], Coachella[46] i odbywającym się w Polsce Open'er Festival[52].
Jeszcze jako Fear of Flying Banquet Records opisał drugi singel grupy jako "Quite danceable indie"[53], natomiast The Guardian na swojej oficjalnej stronie nazwał grupę indie popowa[10]. W wywiadzie dla BBC przyznali, że największy wpływ na nich mieli Talking Heads[54]. Mroczne dźwięki White Lies[3] są często porównywalne do wykonawców takich jak Editors[55], Arcade Fire[56], Joy Division[57], Interpol[58] The Killers[56],, Echo & the Bunnymen[55], Tears for Fears[27] i The Teardrop Explodes[59].. Również barwa głosu wokalisty często porównywana jest do takich wokalistów jak Ian Curtis czy Julian Cope[5][60].
|
|||||||||||||||||
