Więzienie Spandau

Więzienie Spandau, 1951.

Więzienie Spandau wybudowane w 1876. Po zakończeniu II wojny światowej zostali tu osadzeni nazistowscy zbrodniarze wojenni skazani na kary więzienia. Więzienie było ulokowane w berlińskiej dzielnicy Spandau, która znajdowała się pod brytyjskim protektoratem, jednak wartę sprawowali również żołnierze sowieccy. Do Spandau trafiło ostatecznie siedmiu więźniów, przywiezionych 18 lipca 1947 r. po wyroku Trybunału Międzynarodowego w Norymberdze:

• Rudolf Hess, kara dożywocia, zm. 17 sierpnia 1987 (samobójstwo)
• Walter Funk, kara dożywocia (zwolniony w 1957), zm. 31 maja 1960
• Erich Raeder, kara dożywocia (zwolniony w 1955), zm. 6 listopada 1960
• Albert Speer, 20 lat pozbawienia wolności (zwolniony w 1966), zm. 1 września 1981
• Baldur von Schirach, 20 lat pozbawienia wolności (zwolniony w 1966), zm. 8 sierpnia 1974
• Konstantin von Neurath, 15 lat pozbawienia wolności (zwolniony w 1954), zm. 14 sierpnia 1956
• Karl Dönitz, 10 lat pozbawienia wolności (zwolniony w 1956), zm. 24 grudnia 1980

Wkrótce po samobójstwie ostatniego więźnia, Rudolfa Hessa, w 1987 więzienie zburzono, aby nie stało się celem pielgrzymek neonazistów.