Wicekról

Wicekról (hiszp. virrey, ang. viceroy) – urzędnik królewski, sprawujący władzę nad danym terytorium w imieniu swojego władcy.

Wicekrólestwa Hiszpanii

W Hiszpanii władcy mianowali wicekrólów Aragonii, Walencji, Katalonii, Sardynii, Sycylii, Neapolu i w latach 1580-1640 Portugalii. W koloniach hiszpańskich powołano wicekróla Nowej Hiszpanii (1525), wicekróla Peru (1544), wicekróla Nowej Granady (1717) i La Platy (1776).

Wielka Brytania

Od 20 października 1774 brytyjskich generalnych gubernatorów Indii nazywano nieformalnie wicekrólami.