Tworzenie książki (wyłącz)
 Dodaj tę stronę do książki Pokaż książkę (0 stron) Proponowane strony

Wielka Waga Miejska w Krakowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
Wielka Waga Miejska
Wielka Waga w 1804 r.
Wielka Waga w 1804 r.
Położenie na mapie Starego Miasta w Krakowie
Krakow Center - basic map.svg
"Wielka Waga Miejska"
Wielka Waga Miejska
50°03′40″N 19°56′15″E / 50.06111, 50.06111Na mapach: 50°03′40″N 19°56′15″E / 50.06111, 50.06111
Miejsce Kraków, Rynek Główny
Wyburzony XIX wiek

Wielka Waga (tzw. Waga Ołowiowa) – nieistniejący już jeden z dwóch budynków wagi miejskiej w Krakowie. Wielka Waga początkowo była prawdopodobnie budowlą drewnianą (pierwsze wzmianki pochodzą z 1302 roku), jednak w drugiej połowie XIV wieku przebudowana została na budowlę murowaną. Wagę Ołowiową wyburzono natomiast w 1868 roku (ew. 1875 roku)[1]. Budynek Wagi Ołowiowej (ważono tutaj miedź, ołów i żelazo) zlokalizowany był pomiędzy Sukiennicami a kościołem św. Wojciecha.

Za czasów średniowiecznych należała ponoć do największych w Europie[2]. W tym budynku użyteczności publicznej mieściły się przyrządy związane z pomiarami handlowymi, w tym wzorce wag, odważniki, oficjalna waga miejska. Budynek Wielkiej Wagi był dużym obiektem, z halą o powierzchni około 100 metrów2. W podziemiach budynku znajdowały się składy handlowe. Ważono tutaj towary powyżej jednego cetnara (czyli około 50 kg). Opis wyposażenia Wielkiej Wagi zachował się w dokumencie z 1747 roku: "W tej wadze belek drewniany i szale żelazem okute z łańcuchem, gwintów spiżowych cetnarowych N. 13, detto żelaznych N.3, cetnarowych 1"[3]. W zespole wielkiej wagi działała topnia srebra.

Pozostałości po budynku Wielkiej Wagi znajdują się w podziemiach rynku (ok. 3–4 metrów pod powierzchnią). Podczas prac archeologicznych prowadzonych w latach 2005–2010 odkryto tutaj posiadający stemple króla Władysława Łokietka bochen ołowiu o wadze blisko 700 kg[4], datowany na początek XIV wieku[5]. Bochen ołowiu – odlana sztuka ołowiu w kształcie okrągłego bochenka chleba – przeznaczony do handlu hurtowego[5], był jednym z trzech najważniejszych towarów eksportowych średniowiecznego Krakowa obok plastrów miedzi i bałwanów soli. Jako że bochen krakowski zachował się w całości[5], jest to jedyny taki obiekt na świecie[4].

Spis treści

[edytuj] Galeria

[edytuj] Zobacz też

Przypisy

  1. M. Landau, Wykop krakowski, "Wprost" 2005, nr 45(1197)
  2. J. Nowicka, Lasery, czyli w sercu średniowiecznego miasta, "Rzeczpospolita", 23 września 2010.
  3. M. Landau, Wykop krakowski, "Wprost" 2005, nr 45(1197).
  4. 4,0 4,1 J. Nowicka, Wiewiórki zamiast gołębi, "Rzeczpospolita", 23 września 2010.
  5. 5,0 5,1 5,2 Aldona Garbacz-Klempka. Ołów – krótki rys historyczny i najnowsze znaleziska archeologiczne. „Informator Metale Nieżelazne”, s. 242, 2007. [dostęp 2011-03-12]. 

[edytuj] Bibliografia

  1. J. Nowicka, Wiewiórki zamiast gołębi: Podziemia rynku głównego w Krakowie, "Rzeczpospolita", 23 września 2010
  2. Sukiennice [w:] Encyklopedia Krakowa, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa-Kraków 2000, s. 937–938.
  3. W. Komorowski, A. Sudacka: Rynek Główny w Krakowie. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 2008. ISBN 978-83-04-04992-5. 
  4. Marta Marek, Zastosowanie techniki cyfrowej 3D do rekonstrukcji historycznej zabudowy Krakowa [w:] Zeszyty Naukowe Muzeum Historycznego Miasta Krakowa "Krzysztofory" nr 26, Kraków 2008
Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Wielka_Waga_Miejska_w_Krakowie&oldid=30942561
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Dla czytelników
Dla wikipedystów
Narzędzia
Drukuj lub eksportuj

Polecamy: Pozycjonowanie, wózki dziecięce, Kino domowe, Viagra, Kredyty