Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Wielkouch mniejszy | |
| Macrotis leucura[1] | |
| Thomas, 1887 | |
 |
|
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | strunowce |
| Podtyp | kręgowce |
| Gromada | ssaki |
| Podgromada | ssaki żyworodne |
| Infragromada | ssaki niższe |
| Nadrząd | torbacze |
| Rząd | jamrajokształtne |
| Rodzina | Thylacomyidae |
| Rodzaj | Macrotis |
| Gatunek | wielkouch mniejszy |
| Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2] | |
 |
|
 Systematyka w Wikispecies |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Wielkouch mniejszy (Macrotis leucura) – gatunek wymarłego ssaka z rodziny Thylacomyidae. Występował w centralnej Australii, ostatni osobnik został zaobserwowany w 1931.
Spis treści |
Długość ciała od 32 do 44 cm, samce większe od samic. Masa ciała 300-1600 g. Futro szare, brzuch biały. Ogon długi, biały z szarą kreską biegnącą od ciała ku końcowi. Jego długosć wynosi 11,5-27,5 cm. Uszy długie, podobne do króliczych. Cechą charakterystyczną gatunku są palce łap. Przednie łapy posiadają pięć palców, z czego dwa są w zaniku. Tylne łapy są zaopatrzone w trzy palce, środkowy wyraźnie dłuższy od pozostałych.
Prowadziły nocny tryb życia, dnie spędzały w wykopanych przez siebie norach. Zwierzęta spały w charakterystyczny sposób - na siedząco, przykrywając uszami oczy. Żywiły się głównie niewielkimi owadami, owocami, ziarnem i grzybami. Wodę przyjmowały w pożywieniu.
Okres godowy występował pomiędzy marcem a majem. Ciąża trwała 3 tygodnie i liczyła 1-3 młode. Po urodzeniu młode spędzały 70-75 dni w matczynej torbie.
Główne powody wymarcia gatunku to polowania (zwierzęta posiadały cenne futro), przywiezione do Australii lisy i króliki, z którymi zwierzęta musiały konkurować o pokarm.
