Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
 |
||
strona Wikipedysty:Roland von BagratuniZ Wikipedii, Wolnej encyklopedii |
||
RVB — Roland von Bagratuni (według zachodnio-ormiańskiej transkrypcji Roland von Pakraduni) — po ormiańsku ՌՈԼԱՆԴ ՖՕՆ ԲԱԳՐԱՏՈՒՆԻ - po rosyjsku Рольанд фон Багратуни – po grecku Ρολανδ φον Πακραδουνι - po kartwelijsku როლანდ ფონ ბაგრატუნი - zobacz także: Roland Antoniewicz — syn Zdzisława Antoniewicza, wnuk Zygmunta Antoniewicza, prawnuk Michała Wacława Antoniewicza, kuzyn premiera Węgier Józsefa Antalla, a chrześniak jego ojca, ministra Józefa Antalla seniora, który w czasie II wojny światowej był komisarzem rządowym d/s uchodźczych i był w stałym kontakcie roboczym z ojcem Rolanda Antoniewicza – Zdzisławem Antoniewiczem.
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
Urodził się 16 lutego 1946 r w Budapeszcie jako obywatel węgierski, polski i wielkoormiański narodowości polskiej, węgierskiej i wielkoormiańskiej. Z rodziców Ormian — ojca Ormiano-Polaka Zdzisława Antoniewicza i matki Ormiano-Węgierki Teresy Ilony Karapancsics (ԳԱՐԱԲԱՆՋԻՉ). Z tego też powodu Roland von Bagratuni jest gorącym zwolennikiem tradycyjnej przyjaźni polsko-węgiersko-ormiańskiej! Z przyczyn niezależnych, od jesieni 1947 do lata 1967 mieszkał w Polsce, skąd z powodów politycznych musiał uciekać przez zieloną granicę. Już jako małe dziecko zapoznał się z bestialstwem UB. Jego ojca długimi miesiącami więziono, pieszczono, dręczono i katowano w sanatorium UB przy ul. 27 Grudnia w Poznaniu. W czerwcu 1956 roku jako jedenastoletni smarkacz, z bronią w ręku wziął udział w szturmie gmachu Komendy Wojewódzkiej UB w Poznaniu na ul. Kochanowskiego i został dwukrotnie ranny. Ponieważ Roland von Bagratuni jest człowiekiem bardzo łagodnego i kulturalnego usposobienia (przy IQ ok.170) - od urodzenia jest wrogiem ludzi, którzy zachowują się agresywnie, popełniają agresywne przestępstwa i przewinienia na szkodę osób słabych, w tym kobiet, dzieci i starców. Z tych to względów w połowie lat sześćdziesiątych zwrócił uwagę na rozplenienie się agresywnych przestępstw na osiedlu w którym mieszkał w Poznaniu (Osiedle Świerczewskiego), m.in. z domu w którym mieszkał, późnym wieczorem, w pobliskich krzakach, zgwałcono młodą i ładną dziewczynę, która w wyniku tego strasznego czynu zmarła, gdyż była po operacji. Wstąpił więc do ORMO, skąd jednak po kilku tygodniach został wyrzucony na wniosek bezpieki. Ponieważ wówczas ORMO było organizacją apolityczną, Roland von Bagratuni ma czyste sumienie. Jest chrześcijaninem - osobą głęboko wierzącą i praktykującą. Od ósmego roku życia jest ministrantem ceremoniarzem i lektorem, służbę przy Stole Pańskim rozpoczął u boku arcybiskupa-metropolity poznańskiego -- ks.dr.Antoniego Baraniaka. To spowodowało, że chciał zostać duchownym, ale jako Ormianin - ormiańskim.
Jedyną możliwością był wyjazd do Wiednia lub Wenecji, do klasztoru OO Mechitarystów, gdzie działa również ormiańskie seminarium duchowne. Ale dojechał tylko do Węgier. Na granicy złamał nogę i wpadł w ręce wopistów, którzy przekazali jego w ręce władz bezpieczeństwa. Po kilku tygodniach aresztu w internacjonalistycznym więzieniu przy Fő utca w Budapeszcie został deportowany do PRL. Uciekł z zagipsowaną nogą i znów nielegalnie udał się na Węgry. Ponieważ granica z Austrią była wtedy surowo strzeżona (Żelazna Kurtyna), w obawie przed deportacją szybko ożenił się. W PRL za ten występek Sąd Powiatowy w Cieszynie zaocznie skazał Rolanda von Bagratuni na 3 miesiące aresztu w zawieszeniu [1]. Oczywiście fakt ten spowodował, że przez kilka lat organy bezpieczeństwa i WOP polowały na niego, a w końcu mimo amnestii, na granicy polsko-czechosłowackiej został aresztowany przez WOP i skonfiskowano jemu paszport [2]. Zwrócono go jemu dopiero, kiedy obiecał zrobić z tego międzynarodową awanturę - rozłączanie rodzin konwencje międzynarodowe już wtedy surowo zabraniały. Roland von Bagratuni posiada czwórkę już dorosłych dzieci i siódemkę wnuków.
Z powodu poglądów i działalności opozycyjnej miał stałe zatargi z władzami w PRL i WRL, ciągle odpoczywał w sanatorium, był pieszczony i lubiany przez ówczesne czerwone władze i dlatego nabawił się różnych dolegliwości, nawet gubiąc wygłaskane przez esbeckich przyjaciół zęby. Czasami tak bardzo był pieszczony i lubiany , że swoje życie mógł dziękować jedynie Panu Bogu, przeżywając różne wypadki. Jesienią 1989 r tak pobito jego, że kierownictwo szpitala, które opatrzyło jego i zszyło jemu rany, stwierdziło u niego ponad czterotygodniowy związany z tym stan chorobowy [3]. Organy bezpieczeństwa państwowego stale spłacały dług za sprawki Rolanda von Bagratuni-Antoniewicza: psuły jemu możliwości zarobkowania, systematycznie zniesławiali jego, robili przeciwko niemu najróżniejsze wulgarne prowokacje, a nawet kilkakrotnie spróbowali załatwić Jemu bezpośrednie, osobiste spotkanie ze Świętym Piotrem u bram niebieskich. Ostatnio, bezpośrednio przed upadkiem dyktatury czerwonych spróbowali Jego wmieszać do stworzonego przez nich Towarzystwa im. Kádára, z którym nic wspólnego nie miał. Bo chcąc zachować neutralność, absolutnie nigdy nie był członkiem żadnej partii. Nawet związał się z polską organizacją o nazwie NSZZ Solidarność. Był gorącym zwolennikiem Praskiej wiosny, rozklejając na jej cześć w Budapeszcie różne nielegalne plakaty. Po interwencji wojsk Układu Warszawskiego i nazwaniu interwentów faszystowskimi agresorami, oraz wiwatowaniu na cześć Alexandra Dubčeka, został nader czule pieszczony, a potem skierowany został na wczasy w państwowym sanatorium. W 1970 roku chciał założyć w Budapeszcie Towarzystwo Przyjaźni Węgiersko-Polskiej, zbierając deklaracje członków-założycieli ponad 1500 znakomitych Węgrów - przedstawicieli śmietanki kultury narodowej. Zwolennikom Marksa i Lenina - przyjaciołom Polski strasznie nie podobało się to... W latach świetności polskiej Solidarności, która na Węgrzech znalazła się na czarnej liście, tłumnie przyprowadzał do Polski znakomitych Węgrów, pragnących zapoznać się z tym ruchem. Wielu z nich (János Elbert, poetka Grácia Kerényi, Gábor Bódy, gookarcista Lajos Kizman, István Hajdu i inni) bezpieka później zamordowała. Przyprowadził też znakomitego węgierskiego księdza - hr.Istvána Keglevicha. Ks.István Keglevich dziesięć lat niewinnie przesiedział we więzieniu Jánosa Kádára w Márianosztra. Roland von Bagratuni przedstawił jego ks.Jerzemu Popiełuszce, a potem także papieżowi, których poznał jeszcze w Poznaniu jako ministrant ks.abp.Baraniaka, a którego przyjacielem był wówczas jeszcze kanonik krakowski ks.Karol Wojtyła.
Na kilka lat przed upadkiem dyktatury czerwonych na Węgrzech, Roland von Bagratuni zorganizował Węgiersko-Polski Akademicki Związek Krajoznawczy oraz Węgiersko-Polski Związek Harcerski, rokrocznie przywożąc do Polski tysiące węgierskich uczniów gimnazjalnych i studentów gorąco łaknących poznać Polskę, ówczesne antysowieckie polskie prądy społeczno-polityczne, kulturę i historię narodu polskiego, a przede wszystkim znaleźć w Polsce prawdziwych Przyjaciół. Po pewnym czasie bezpiece znudziła się ta nowa akcja wspomnianego i przeprowadzili przeciwko niemu szeroko zakrojoną akcję zniesławiającą, rozwalając jego propolskie organizacje. Kiedy po ogłoszeniu swojej niepodległości przez Litwę, w dniu 13 stycznia 1991 w Wilnie nastąpił szturm rosyjski na wieżę telewizyjną, Roland von Bagratuni znów zabrał się do produkowania plakatów, które rozkleił po całym Budapeszcie z napisem: Armia Czerwona od 50 lat jest agresorem na Przybałtyku! Niepodległość Litwie! Do akcji tej przyłączyły się prawie wszystkie ówczesne opozycyjne organizacje i partie Węgier.
Od początku powrotu na Węgry w 1967 r był w stałym kontakcie z czołowymi osobistościami węgierskiej opozycji, m.in. z płk. Kálmánem Kéri, który w latach drugiej wojny światowej bardzo wiele pomógł uchodźstwu polskiemu na Węgrzech, był w stałym kontakcie z ojcem Rolanda von Bagratuni. Po upadku dyktatury, Kálmán Kéri mianowany został przez demokratyczny rząd dr.Józsefa Antalla juniora generałem armii w stanie spoczynku i wybrany Posłem do Parlamentu, którego do śmierci był doyenem. Roland von Bagratuni utrzymywał bardzo żywy kontakt rodzinny ze swoim ojcem chrzestnym - komisarzem rządowym d/s uchodźczych w latach II wojny światowej na Węgrzech, dr.Józefem Antallem seniorem, oraz z jego synem, a kuzynem Rolanda von Bagratuni – dr.Józsefem Antallem juniorem, z wielką przyjaciółką Polski --- opozycyjną poetką Grácią Kerényi oraz z jej przyjaciółką, późniejszym Posłem z ramienia partii SzDSz – socjologiem prof.dr.Ottílią Solt, z późniejszym Posłem z ramienia partii MDF – socjologiem dr.Dénesem Csengeym i innymi znanymi opozycjonistami. Przez długie lata korespondował z arcybiskupem-metropolitą poznańskim - ks. Antonim Baraniakiem oraz Prymasem Polski ks. Stefanem kardynałem Wyszyńskim, a także z redaktorem naczelnym paryskiej Kultury, dyrektorem polskiego Instytutu Literackiego w Maisons-Laffitte-Mesnil-le Roi, redaktorem naczelnym miesięczników Kultura, Dokumenty i Zeszyty Historyczne - księciem Jerzym Giedroyciem, oddając jemu najróżniejsze opozycyjne przysługi. Kierował do niego opozycyjnych artystów i pisarzy, którym Jerzy Giedroyć organizował w Paryżu wystawy czy odczyty. Publikował nawet w USA. Roland von Bagratuni napisał książkę o Polsce pod tytułem Mit kell tudni Lengyelországról, w której szczerze i prawdziwie chciał przedstawić naszym Bratankom Polskę, Polaków, pełną tęsknoty za niepodległością i heroicznych walk wyzwoleńczych historię narodu polskiego. Wynik: książka prosto z drukarni trafiła do młyna papierniczego i została zmielona. O olbrzymich uczuciach przyjaźni względem Rolanda von Bagratuni czerwonych władz węgierskich najlepiej świadczy fakt, że nie mógł on otrzymać nawet Orderu za Odwagę, chociaż zasłużył na to ratując życie pewnego starca w szpitalu, który zamiast przez drzwi, przez okno chciał udać się do toalety, o czym doniosła lakoniczna notatka budapeszteńskiego półopozycyjnego dziennika Magyar Nemzet[4]. Od węgierskiego odpowiednika Instytutu Pamięci Narodowej – Urzędu Historycznego (Történeti Hivatal), przechowującego akta urzędów i służb bezpieczeństwa państwowego, otrzymał ponad 1000 stron kopii ze swoich akt, wskazujących na fakt, że Roland von Bagratuni był wrogiem nr. 1 dyktatury czerwonych.
Roland von Bagratuni od 1965 roku zajmuje się dziennikarstwem, ale przez pewien okres czasu był również reżyserem filmowym i telewizyjnym oraz aktorem we wielu węgierskich filmach i sztukach telewizyjnych. Przedstawiciele władzy czerwonych za wszelką cenę starali się uniemożliwić jemu osiągnięcie kariery najpierw dziennikarskiej, a potem filmowej, czy teatralnej, ale starania te spełzły na manowce. Podczas kiedy w Polsce i na Węgrzech neutralni kierownicy działów kulturalnych, a nawet redaktorzy naczelni wyrywali sobie z rąk jego artykuły, publikując dosłownie wszystko co napisał — esbeccy attaché prasowi i pierwsi sekretarze Ambasady PRL w Budapeszcie, oraz kierownicy wydziału agitacji i propagandy KC obu agend KPZR (według oryginalnych relacji i raportów skierowanych do najwyższych kierowników organów bezpieczeństwa państwowego), bezskutecznie starali się przekonać władze i samych siebie, że Roland von Bagratuni nie jest dziennikarzem, jest oszustem. Odpowiednio do tego, pod różnymi sztucznymi, nader przejrzystymi pretekstami, nie przyjęto Rolanda von Bagratuni w poczet organizacji dziennikarskich PRL i WRL, chociaż wielokrotnie to wnioskował i wniosek jego gorąco popierali najlepsi dziennikarze i pisarze obu krajów. Przez długie lata był stałym korespondentem warszawskich tygodników ilustrowanych FILM i EKRAN, ale SDP wniosek o przyjęcie w poczet członków w bezczelny sposób odrzuciło, bezprawnie i kłamliwie powołując się na to, że (...)członkiem SDP może być tylko osoba działająca na rzecz ...prasy polskiej! W prasie węgierskiej Roland von Bagratuni z kolei przez długie lata propagował kulturę polską, historię Polski i najpiękniejsze karty z historii tysiącletniej przyjaźni obu narodów. Był redaktorem polskojęzycznego tygodnika Węgierski Tydzień[5]. Dużo pisywał do półopozycyjnego porannego dziennika Magyar Nemzet[6]. W popołudniowym dzienniku Esti Hírlap[7] codziennie ukazywały się jego krytyki polskich filmów i przedstawień teatralnych, wywiady z polskimi reżyserami, aktorami i artystami. W okresie, kiedy na Węgrzech polską opozycję traktowano jako wroga publicznego nr. 1, Roland von Bagratuni aktywnie popularyzował twórczość późniejszego senatora Solidarności - Andrzeja Wajdy. Węgierska organizacja dziennikarska MÚOSZ w podobnie bezczelny sposób każdorazowo bez skrupułów odrzucała wnioski o przyjęcie w poczet członków, podpisane przez kilkudziesięciu najlepszych węgierskich dziennikarzy i pisarzy, w tym również przez Prezesa MÚOSZ red. Józsefa Pálfy oraz Wiceprezesa MÚOSZ red. Tibora Pethő. Kiedy przy jednolitej pomocy najlepszych węgierskich reżyserów, został redaktorem-reżyserem w Telewizji Węgierskiej, czerwoni uczynili wszystko, ażeby Roland von Bagratuni nie zrobił kariery reżyserskiej. Najlepsze jego scenariusze bezkrytycznie odrzucano, powołując się na brak pieniędzy czy brak wolnej mocy przerobowej. I wtedy swoje filmy zaczął realizować bez przydziału jakichkolwiek funduszy i mocy przerobowej. Znowu pomogli jemu najlepsi reżyserzy. Każdy coś uszczypnął z budżetu akurat realizowanego przez siebie filmu. Czegoś takiego ani wcześniej ani później jeszcze nie było w kinematografii nie tylko węgierskiej. Fabularno-dokumentalny film Labirynt Uliczny podobał się nie tylko węgierskim krytykom, którzy zupełnie przypadkowo go obejrzeli, bo telewizja MTV w tym jednym jedynym przypadku nie zorganizowała projekcji prasowej. Film ten nie chciano wypuścić do Mannheim, Oberhausen, czy Wenecji, więc Roland von Bagratuni samowolnie wziął jego kopię pod pachę i pojechał z nim do Koszalina, na Spotkania Filmowe Młodzi i Film skąd wrócił z dyplomem. Bezpiece tak bardzo to nie spodobało się, że w końcu udało się im dopiąć swego: Rolanda von Bagratuni w 1984 r na podstawie zniesławiających jego bzdur wyrzucili z telewizji. Nadaremnie zwrócił się do sądu przeciwko telewizji, ta... bezczelnie sfałszowała jeszcze dokumenty procesowe, co na rozprawie wyszło jednak na światło dzienne, tak więc Roland von Bagratuni w końcu wygrał proces, ale nic nie zmieniło się, do MTV wrócić nie mógł. Zrobił kilka filmów, które faktycznie trafiły do pudełka i na półkę. Stworzył bowiem dzieła, które nie podobały się zwolennikom Marksa i Lenina. Jako dziennikarz, Roland von Bagratuni nie szczędził trudu, pisząc kilkaset artykułów propagujących kulturę Polski i Węgier, tysiącletnią historię obopólnej przyjaźni naszych narodów i historię narodu polskiego. Ale pisze również artykuły o tematyce religijnej. Publikuje w kilku językach. Jego artykuły ukazały się nawet w prawicowych organach prasowych w USA i we Francji. Jako asystent światowej sławy węgierskich reżyserów filmowych, do najprzeróżniejszych ról filmowych, sprowadził na Węgry ponad 300 polskich aktorek i aktorów. Sam również od czasu do czasu podejmował się odtworzenia różnych ról, ale nigdy nie palił się do laur aktorskich, chociaż jego przyjaciele-reżyserzy stale nagabywali jego do uczestnictwa w swoim filmie nie jako asystent, a jako aktor. Ciosy K.O. które kolejno otrzymywał od wrogich organów bezpieczeństwa, zupełnie zepsuły zdrowie Rolanda von Bagratuni-Antoniewicza. Na początku lat dziewięćdziesiątych jeszcze odbył pielgrzymkę do świętych miejsc Ormian (Geghard, Eczmiadzyn, Sanahin) a potem ciężko zachorował. Co chwilę leżał w szpitalu z chorobą wieńcową, arytmią serca, astmą, wrzodami na żołądku i dwunastnicy. Dopiero dzięki modlitwom na początku XXI w. przyszedł do siebie. Obecnie jest korespondentem polskiej prasy kolejowej, autobusowej, tramwajowej, trolejbusowej, produkcji taboru kolejowego i autobusowego[8][9][10][11]. Na Węgrzech społecznie pisze do dziennika Budapest Online[12] oraz Vasútbarát Online[13]. Przez 15 lat był zakrystianinem w Budapeszcie w kaplicy Królowej Maryi Regnum Marianum przy ulicy Damjanich utca 50 w dzielnicy Erzsébetváros. Publikuje artykuły o kościele ormiańskim w węgierskim kwartalniku kościelnym Szent Kereszt[14][15][16][17]. Obecnie jest już na emeryturze. Napisał po węgiersku obszerną Historię Armenii od zarania dziejów, która oczekuje wydania i wydawcy. Na podstawie staroormiańskich źródeł starożytnych, potrafił dokładnie zdefiniować pochodzenie Ormian oraz ich najbliższych krewnych — Węgrów, Kurdów i Basków, przyłączając się do światowej sławy, mieszkających poza granicami Węgier zachodnich historyków węgierskich o fałszywości teorii ugrofińskiej, wymyślonej przez wrogim Węgrom Austriaków Haynaua. Największym przedstawicielem tej grupy jest prof.dr.Ferenc Badiny-Jós, kierownik katedry sumerologii Uniwersytetu OO Jezuitów w Buenos Aires. Roland von Bagratuni napisał również po węgiersku dwa obszerne tomy wspomnień o przyjaźni internacjonalistów, które również czekają wydania i wydawcy. Za błogosławieństwem i osobistym poparciem em. biskupa-sufragana Segedynu ks.dr.Endre Gyulai, pracuje nad 50-języcznym słownikiem i encyklopedią imion biblijnych. Napisał także wiele wierszy, dwa tomy powieści sci-fi. Nie rejestrując się, przez kilka lat napisał już mnóstwo haseł w kilku językach. Nie liczy ich, bo nie jest formalistą, czy osobą łaknącą laur.
- tutaj - hu:Grúz ábécé
ZaNowe hasło: Roland von Bagratuni-Antoniewicz
.svg){kind=small}
.svg){kind=small}
.svg){kind=small}
