Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Wiktor Julian Biegański | |
| Data i miejsce urodzenia | 17 listopada 1892 Sambor |
| Data i miejsce śmierci | 19 stycznia 1974 Warszawa |
| Zawód | aktor, reżyser, scenarzysta |
| Współmałżonek | Carlotta Bologni (rozwód) Maria Krystyna Bernard |
| Lata aktywności | 1908–1965 |
| Odznaczenia | |
   |
|
Wiktor Julian Biegański (ur. 17 listopada 1892 w Samborze, zm. 19 stycznia 1974 w Warszawie) – polski aktor teatralny, filmowy i telewizyjny, reżyser, scenarzysta i producent filmowy.
Spis treści |
Urodził się 17 listopada 1892 w Samborze, ówczesnym terenie w zaborze austriackim (ob. Ukraina w obwodzie lwowskim). Był synem urzędnika kolejowego Juliana Biegańskiego i Kseni z Kamińskich (Kamieńskich), mężem włoskiej aktorki filmowej i malarki Carlotty Bologni, a po rozwodzie z nią, Marii Krystyny Bernard z domu Szczudło.
Ukończył Gimnazjum Św. Jacka i Szkołę Dramatyczną Michała Przybyłowicza w Krakowie. Od 1907 występował w przedstawieniach amatorskich. W teatrze zawodowo zadebiutował 16 lutego 1908 w Tarnowie, w dwóch rolach: studenta Blasa i prof. Żalskiego (Szkoła) w zespole objazdowym Eugeniusza Kalinowskiego. Od września 1908 zaangażowany do Teatru Miejskiego we Lwowie. Następnie był aktorem teatrów w Krakowie i Łodzi, gdzie zadebiutował jako reżyser teatralny.
W 1917 zorganizował Teatr Frontowy, na czele którego odwiedził polskich żołnierzy w austriackich jednostkach na froncie włoskim. W 1919 osiadł w Warszawie, z którą związał sie przez następne 16 lat. Występował i reżyserował na deskach teatrów stołecznych, m. in. współpracował z Arnoldem Szyfmanem. Nie mogąc pogodzić pracy w teatrze i filmie, zawiesił pracę teatralną, do której powrócił w 1929. W latach 1932–1934 był wykładowcą w Państwowym Instytucie Sztuki Teatralnej. W 1935 przeniósł się do Krakowa i do 1938 pracował jako aktor i eżyser w Teatrze im. Juliusza Słowackiego.
Okres okupacji niemieckiej spędził w Krakowie, gdzie brał udział w tajnym nauczaniu gry aktorskiej i współpracował z konspiracyjnym zespołem kierowanym przez Adama Mularczyka. Po wojnie bbył aktorem i reżyserem teatrów w Krakowie, Katowicach, Wrocławiu, Gdańsku i Lublinie. Po powrocie do Warszawy grał i reżyserował w Teatrze Nowej Warszawy (1955–1956), a następnie występował na scenie Teatru Komedia, gdzie w 1965 przeszedł na emeryturę. Pod koniec życia mieszkał w Domu Artystów Weteranów Scen Polskich im. Wojciecha Bogusławskiego w Skolimowie.
Był członkiem zasłużonym SPATiF-ZASP. Pozostawił tom wspomnień Remanent życia starego aktora (opublikowany w 1969).
Występąpił również w Teatrze Telewizji w spektaklach Humoreski i Bezbronna istota Antona Czechowa w reż. Estery Wodnarowej (1954).
Aktor:
Reżyser:
Scenarzysta:
Producent:
