Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Wiktor III Victor Tertius |
|
| Dauferio Epifani dei duchni di Benevento | |
| Błogosławiony Papież |
|
 |
|
| Data i miejsce urodzenia | 1026 lub 1027 Benevento |
| Data i miejsce śmierci | 16 września 1087 Monte Cassino |
| Wyznanie | katolickie |
| Kościół | rzymskokatolicki |
| Pontyfikat | 24 maja 1086 |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
| Błogosławiony | |
| Wktor | |
| Data beatyfikacji | 23 lipca 1887 przez Leona XIII |
| Wspomnienie | 16 września |
Wiktor III, łac. Victor Tertius, właśc. wł. Dauferio Epifani dei duchni di Benevento (ur. w 1026 lub 1027 w Benevento w , zm. 16 września 1087 w Monte Cassino) – benedyktyn (OSB), opat, papież w okresie od 24 maja 1086 do 16 września 1087, błogosławiony Kościoła rzymskokatolickiego.
Pochodził z książęcej rodziny w Benewencie. Na chrzcie otrzymał imię Laufer (Dauferiusz). Pragnął zostać zakonnikiem, ale jego rodzice nie wyrazili na to zgody. Posłuszny ich woli ożenił się, ale powołanie okazał się silniejsze. Po śmierci ojca porzucił rodzinę i rozpoczął życie pustelnika. Krewni żony odnaleźli go i siłą sprowadzili z powrotem. Widząc jednak jego cierpienie, zgodzili się, by wstąpił do benedyktynów. Wstąpił do klasztoru kontemplacyjnego niedaleko Salerno. Tam przyjął imię Dezyderiusz (wł. Desiderio di Montecassino). Później przeniósł się do klasztoru benedyktyńskiego na Monte Cassino. Trzy lata po tym fakcie został opatem.
Jako opat zaczął rozbudowywać klasztor. W tym celu sprowadził z Konstantynopola artystów. Przebudowaną świątynię konsekrował papież Aleksander II. Opat Dezyderiusz rozbudował także benedyktyńską bibliotekę. Papież Mikołaj II mianował go kardynałem i papieskim wikariuszem klasztorów.
Dezyderiusz w rok po śmierci Grzegorza VII został wybrany na papieża 24 maja 1086, dzięki poparciu księcia Normanów, Jordana i przyjął imię Wiktor.
Zanim został konsekrowany, zmuszono go do opuszczenia Rzymu. Papież elekt wrócił do klasztoru na Monte Cassino i ponownie objął funkcję opata. W marcu 1087 roku odbył się synod w Kapui, który potwierdził ważność wyboru Wiktora III. Biskupi ustalili, że papież elekt powinien wrócić i objąć urząd, mimo opozycji, której przewodził arcybiskup Lyonu Hugon. W tym czasie w Rzymie rządził Antypapież Klemens III. Normanowie usunęli uzurpatora i Wiktor III został konsekrowany 9 maja 1087 roku w Bazylice św. Piotra. W Rzymie pozostały wojska Klemensa III i mimo poparcia księcia Jordana z Kapui oraz Matyldy Toskańskiej Wiktor III nie był w stanie utrzymać władzy. Po tygodniu papież wrócił na Monte Cassino.
Matylda Toskańska usilnie namawiała go do powrotu i w rezultacie z jej pomocą papież wrócił do Rzymu przez morze, a potem usunął żołnierzy Klemensa III.
W czasie pontyfikatu Wiktora III z Pizy i Genui wyruszyła morska ekspedycja przeciw Saracenom. Zakończyła się ona w sierpniu 1087 roku zdobyciem Al-Mahdiji, położonej w zachodniej części Tunisu. Część łupów przekazano Bazylice św. Piotra.
Kiedy do Italii przybył cesarz Henryk IV, rozpoczęły się nowe rozruchy. I znowu papież schronił się w klasztorze benedyktyńskim. Na koniec sierpnia 1087 roku zwołał do Benewentu synod, na którym potwierdził dekret Grzegorza VII skierowany przeciw inwestyturze symonistów. Nałożył także anatemę na Klemensa III. Skrajni zwolennicy reformy gregoriańskiej zostali przez niego potępieni.
W trakcie synodu w Benewencie papież zachorował i wrócił na Monte Cassino. Usilnie zabiegał o pojednanie z Normanami. Jako głowa Kościoła nie zdołał wykorzystać swych talentów, gdyż kilka miesięcy później 16 września 1087 roku zmarł.
beatyfikacji Wiktora III dokonał Leon XII 23 lipca 1887 roku[1].
W opactwie na Monte Cassino spoczywają jego relikwie i od wieków otaczane są wielką czcią.
Wspomnienie liturgiczne obchodzone jest w dzienną pamiątkę śmierci.
| Poprzednik Grzegorz VII |
 |
Papież | |
Następca bł. Urban II |
